نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

غزل شمارهٔ ۱۷ خاقانی

خاقانی شروانی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

ترک خواهش کن و با راحت و آرام بخسب

خاطر آسوده ازین گردش ایام بخسب

به ریا خواب چو زاهد نبود بیداری

چند جامی بکش از بادهٔ گلفام بخسب

در هوای چمن ای مرغ گرفتار منال

شب دراز است دمی در قفس و دام بخسب

گر به خورشیدْ رخی، گرم شود آغوشی

تا دمِ صبحِ قیامت، ز سر شام بخسب

بالش از خُم کن و بستر بکن از لای شراب

بگْذر از ننگ، مُبرّا بشو از نام بخسب

همچو محمل برو آفات به غفلت بگذار

در جهان، بی‌خبر از کفر و ز اسلام بخسب

نغمهٔ من بشنو باده بکش مست بشو

شب ماه است به جانان به لب بام بخسب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به خواننده توصیه می‌کند که از دنیا و دغدغه‌ها فاصله بگیرد و به خواب و آرامش بپردازد. او می‌گوید که بهتر است با غفلت از ریا و تظاهر، از لحظات زیبا و کوتاه زندگی لذت ببرد. همچنین اشاره می‌کند که باید از افکار محدود کننده و مسائل اجتماعی دوری کرد و به شادی و خوشی زندگی اهمیت داد. شاعر با دعوت به نوشیدن شراب و غوطه‌ور شدن در خواب، به زیبایی‌های زندگی و عشق اشاره می‌کند و از خواننده می‌خواهد که بی‌خیال از نگرانی‌ها به آرامش و راحتی بپردازد.