غزل شمارهٔ ۲۶۴ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از خاقانی حاکی از عشق عمیق شاعر به معشوق است. او در آن احساسات متفاوتی را به تصویر می‌کشد: از شادی و غم، از تمایل به وصال و حسرت فراق. شاعر می‌گوید که در عین حال که به زلف و جمال معشوق فکر می‌کند، دلش از حسرت پر است و تنها امیدوار است که الطاف معشوق را دریافت کند. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که با وجود همه دردها و عذاب‌های عشق، امیدوار است و حتی اگر به هلاکت هم برسد، آن را به شادمانی می‌نگرد. این شعر بیان‌گر دلتنگی و امید در عشق است.