غزل شمارهٔ ۲۹۲ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان درد و اندوه شاعر می‌پردازد. او از غصه‌های درون خود سخن می‌گوید و می‌خواهد دیگران رازهای نهانش را بشنوند. شاعر با استفاده از تشبیهات به صورتی زیبا از هیجانات و احساساتش صحبت می‌کند، از دردهایی که در دل دارد و ناله‌هایی که از رعد و امتحانات زندگی ناشی می‌شود. او وضعیت خود را با دیگران مقایسه می‌کند و به اهمیت تندرستی و حال انسان‌ها اشاره می‌کند. در نهایت، به شب‌های تنهایی و هجران خود می‌پردازد و می‌خواهد دیگران نیز از حال او باخبر شوند.