غزل شمارهٔ ۳۰۴ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به معشوقی می‌اندیشد که در کودکی‌اش از او غافل بوده است. او با توصیف زیبایی‌های معشوق، مانند نور خورشید و ستاره‌ها، به شدت تحت تاثیر قرار می‌گیرد. شاعر به معشوق می‌گوید که در درد و رنج عشق او از حال دلش بپرسد، زیرا وضعیت دل او به شدت تحت تاثیر زیبایی‌اش قرار دارد. معشوق به او می‌گوید که درد عشق او را به جنون کشانده و او باید به اندازه‌ی کافی صبر کند. در پایان، شاعر ابراز می‌کند که دیوانه‌وار آماده است تا در عشق معشوق، بر هر قدم او بوسه بزند.