غزل شمارهٔ ۳۶۱ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و درد ناشی از جدایی است. شاعر از محبوب خود می‌خواهد که چرا او را در درد و خون رها کرده و دستش را در آتش عشق گذاشته است. او به وفای محبوب اشاره می‌کند که همچون مهره مار بوده، اما محبوب او را دچار زخم و درد کرده است. شاعر از او می‌خواهد که به آشتی بپردازد و از جنگ و جدایی دست بکشد. در نهایت، از بی‌وفایی و دوگانگی محبوب خود گلایه می‌کند و می‌گوید که در زندگی‌اش همواره در حسرت وفا و آرامش است.