غزل شمارهٔ ۳۶۷ خاقانی
خاقانی شروانی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
خطی بر سوسن از عنبر کشیدی
سر خورشید در چنبر کشیدی
همه خط‌های خوبان جهان را
به خط خود قلم بر سر کشیدی
کنار نسترن پر سبزه کردی
پر طوطی سوی شکر کشیدی
مگر فهرست نیکوئی است آن خط
که بی پرگار و بی مسطر کشیدی
به گرد خرمن ماه از خط سبز
ز صد قوسِ قزح خوش‌تر کشیدی
ز زلفت بس نبود این ترک‌تازی
که هندوی دگر را برکشیدی
تو بر خاقانی بیچاره دایم
گهی تیغ و گهی خنجر کشیدی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی و هنری است که شاعر در خط و نگارش خود به نمایش می‌گذارد. شاعر به توصیف خط خود می‌پردازد که آن را با خطوط و زیبایی‌های دیگران مقایسه می‌کند. او همچنین به تاثیراتی که این خط بر طبیعت و رنگ‌ها می‌گذارد اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به خود انتقادی می‌پردازد و از درد و رنج‌هایی که عشق و زیبایی به او می‌دهد صحبت می‌کند.