شمارهٔ ۱۵۸ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به سفرش به ارمنستان اشاره می‌کند و از محبت و توجه اهل آنجا، به ویژه همسایگان نسطوری، سخن می‌گوید که او را «عیسی دوم» می‌نامند. او به نوعی خود را همانند عیسی و چرخ چهارم تصور می‌کند و تأکید می‌کند که یاد و خاطره‌اش به مانند دریایی از آب‌های شیرین در دریای ارجیش درونی آنهاست. شاعر از این مسأله ابراز شگفتی می‌کند که چگونه یاد او می‌تواند این چنین شیرین و دلنشین باشد.