شمارهٔ ۱۵۳ خاقانی
خاقانی شروانی / قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)
همه عیب‌اند زنان و آن همه را
نیک مردان به هنر برگیرند
چون مؤنث به مذکر پیوست
گرچه آن حکم مذکر گیرند
لیک چون مرد به زن پیوندد
حکم تأنیث قوی‌تر گیرند
بلبلی بین که به مقنع بفریفت
چون سمانه که به چادر گیرند
صید مرد است زن اما به زبان
مرد را صید نگون سر گیرند
باز اگر چند کبوتر گیرد
باز را هم به کبوتر گیرند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به بررسی ویژگی‌ها و نقش‌های زنان و مردان می‌پردازد. او بیان می‌کند که اگرچه زنان ممکن است عیوبی داشته باشند، اما مردان با هنر و مهارت می‌توانند این عیوب را جبران کنند. همچنین، هنگامی که زن و مرد با یکدیگر پیوند می‌خورند، حکم زنانگی (تأنیث) قوی‌تر از مردانگی (مذکر) می‌شود. شاعر به تصویرسازی‌هایی از پرندگان و شکار نیز اشاره می‌کند تا نشان دهد که در ارتباطات انسانی، زنان به‌نوعی در دام مردان قرار می‌گیرند، اما مردان نیز به‌نوعی تحت تأثیر زنان می‌شوند. در نهایت، تأکید بر روابط پیچیده و متقابل بین جنسیت‌ها دارد.