شمارهٔ ۱۶۷ خاقانی
خاقانی شروانی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
جوی دل رفته دار خاقانی
که آب دولت هنوز خواهد بود
فلک از سرخ و زرد و شام و سحر
بر قدت خلعه دوز خواهد بود
حال اگر ز آنچه بود تیره‌تر است
عاقبت دل فروز خواهد بود
شب نبینی که تیره‌تر گردد
آن زمانی که روز خواهد بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
غزل به بیان حزن و ناامیدی شاعر از گذشته و وضعیت فعلی می‌پردازد. شاعر به این مسأله اشاره می‌کند که اگرچه حال او تاریک‌تر از گذشته است، اما در نهایت، روزی خواهد آمد که او بتواند دوباره به خوشی و روشنی برسد. او همچنین به این نکته توجه دارد که حتی در تاریکی شب، امید به روشنایی روز وجود دارد و روزی اوضاع بهتر خواهد شد. به بیان دیگر، این شعر بیانگر امید و انتظار به بهبود وضعیت زندگی است.