شمارهٔ ۱۹ خاقانی
خاقانی شروانی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای در آبدار توانی ز پیچ و خم
در آب شد ز شرمم صد راه زیر آب
تو چون کتان کاهی و من چون کتان کاه
دل گاه زیر آتش و تن گاه زیر آب
حال من و تو از تو و من دور نیست از آنک
تو آب زیر کاهی و من کاه زیر آب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به نوعی احساس شرم و ناچیزی را بیان می‌کند. شاعر از تفاوت خود و معشوق می‌گوید؛ او را به کاهی در آب و خود را به آب زیر کاه تشبیه می‌کند. این تمثیل نشان‌دهنده‌ی ناپایداری و گرفتاری عاطفی است که شاعر احساس می‌کند. در نهایت، رابطه‌ی بین آن‌ها را با تصاویری از آتش و آب مرتبط می‌کند، گویی که این دو عنصر نمادین نمایانگر حالت‌های روحی و جسمی آن‌ها هستند.