شمارهٔ ۲۰۷ - در مرثیهٔ وحید الدین پسر عم خود خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت شعر بیانگر حال و روان وحید است که از عشق و تپش خاطر جانش به شدت می‌سوزد و در نتیجه، جانش به آسمان می‌رود و در مقام عالی‌تری مانند عطارد قرار می‌گیرد. در اینجا، عشق و احساسات عمیق باعث تعالی و ارتقاء روح او به جایگاه بالاتر می‌شود.