شمارهٔ ۲۴۳ - در مرثیهٔ رشید الدین فرزند خود خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و غم ناشی از از دست دادن فرزندانش سخن می‌گوید. او پسری را که همچون نور در زندگی‌اش بود، ناگهان به تاریکی مغاکی می‌سپارد و مادرش را دچار درد می‌کند. سپس از دختری یاد می‌کند که چون جواهر ارزشمند است و به دامادش سپرده می‌شود. در پایان، شاعر به تنهایی و بی‌پناهی خود اشاره می‌کند و به خدای یکتا پناه می‌برد، زیرا می‌داند اگر کسی در شروان نباشد به او تکیه‌گاه کافی خواهد بود.