شمارهٔ ۲۴۷ - در مرثیهٔ عمدة الدین محمد بن اسعد از ائمهٔ شافعیه خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از بخت بد خود سخن می‌گوید که او را در شرایط سختی قرار داده است. او با بختش ناامیدانه دعوا کرده و از وضعیت سیاه زندگی‌اش شکایت می‌کند. بخت، به نشان شرمساری، گریه می‌کند و شاعر نیز از سوگوار بودن به خاطر مرگ امام (علی) صحبت می‌کند که برای او نماد امید و راهنمایی بوده است. در نهایت، او به امام به عنوان منبع امید و مراد روزگارش اشاره می‌کند.