رباعی شمارهٔ ۱۱۳ خاقانی
خاقانی شروانی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
این بند که بر دلم کنون افکندند
نقبی است که بر خانهٔ خون افکندند
دل کیست کز او صبر برون افکندند
خیمه چه بود چونش ستون افکندند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار، شعرگو از درد و زخم عاطفی سخن می‌گوید. او به بند و زنجیری که بر دلش قرار داده شده اشاره می‌کند و آن را به گونه‌ای تشبیه می‌کند که مانند نقبی به خانه‌ای از خون و درد است. او از عدم توانایی دل در تحمل فشار بیرون آمده و پرسش می‌کند که خیمه (زندگی) چه ارزشی دارد وقتی که ستونی (پایه و اساس) آن را از بین برده‌اند. به طور کلی، شاعری از احساس ناامیدی و بی‌پناهی در برابر مشکلات سخن می‌گوید.