رباعیات — دیوان اشعار خاقانی

Name: رباعیات — دیوان اشعار خاقانی
Author: خاقانی شروانی

خاقانی شروانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

رباعی شمارهٔ ۱ — بی زحمت تو با تو وصالی است مرا
رباعی شمارهٔ ۳ — دل خاصِ تو و من، تنِ تنها اینجا
رباعی شمارهٔ ۵ — عشق تو بکشت عالم و عامی را
رباعی شمارهٔ ۶ — می‌ساخت چو صبح لاله‌گون رنگ هوا
رباعی شمارهٔ ۲ — غم کرد ریاضِ جان، مه و سال مرا
رباعی شمارهٔ ۷ — عیسی‌لب و آفتاب‌روئی پسرا
رباعی شمارهٔ ۴ — ای دوست غم تو سر به سر سوخت مرا
رباعی شمارهٔ ۹ — پذرفت سه بوس از لب شیرین ما را
رباعی شمارهٔ ۱۰ — ای دوست اگر صاحب فقری و فنا
رباعی شمارهٔ ۱۱ — از من شب هجر می‌بپرسید حباب
رباعی شمارهٔ ۱۲ — سنگ اندر بر بسی دویدیم چو آب
رباعی شمارهٔ ۱۴ — ای تیغ تو آب روشن و آتش ناب
رباعی شمارهٔ ۱۳ — بختی دارم چو چشم خسرو همه خواب
رباعی شمارهٔ ۱۵ — خاقانی را ز بس که بوسید آن لب
رباعی شمارهٔ ۸ — ای تیر هنر صهیل و برجیس لقا
رباعی شمارهٔ ۲۰ — خاقانی اگرچه در سخن مردوَش است
رباعی شمارهٔ ۱۸ — از عشق بهار و بلبل و جام طرب
رباعی شمارهٔ ۲۲ — گم شد دل خاقانی و جان بر دویَک است
رباعی شمارهٔ ۲۳ — آب جگرم به آتش غم برخاست
رباعی شمارهٔ ۲۱ — خاقانی اگر ز راحتت رنگی نیست
رباعی شمارهٔ ۱۶ — طوطی‌دم دینارنشان است آن لب
رباعی شمارهٔ ۱۷ — گر من به وفای عشق آن حورنسب
رباعی شمارهٔ ۱۹ — آمد به چمن مرغ صراحی به شغب
رباعی شمارهٔ ۲۶ — کس از رخ چون ماه تو بر برنگرفت
رباعی شمارهٔ ۲۸ — خاقانی از آن ریزشِ همّت که تو راست
رباعی شمارهٔ ۳۰ — چه آتش و چه خیانت از روی صفات
رباعی شمارهٔ ۲۷ — دستی که گرفتی سر آن زلف چو شَست
رباعی شمارهٔ ۲۴ — خاقانی اگر نقش دلت داغ یکی است
رباعی شمارهٔ ۲۹ — کرمی که چو زاهدان خورد برگ درخت
رباعی شمارهٔ ۳۱ — از فیض خیالت چمن سینه شکفت
رباعی شمارهٔ ۲۵ — ای گوهر گم‌بوده کجا جوئیمت
رباعی شمارهٔ ۳۲ — گر عهد جوانی چو فلک سرکش نیست
رباعی شمارهٔ ۳۳ — زنّار خطی عید مسیحا رویت
رباعی شمارهٔ ۳۷ — مسکین دلم از خلق وفائی می‌جست
رباعی شمارهٔ ۳۵ — در ظاهر اگر دست نظر کوتاه است
رباعی شمارهٔ ۳۸ — از هر نظری بولهبی در پیش است
رباعی شمارهٔ ۳۶ — گردون حشمی ز پایهٔ رفعت اوست
رباعی شمارهٔ ۳۴ — در غصه مرا جمله جوانی بگذشت
رباعی شمارهٔ ۳۹ — مسکین تن شمع از دل ناپاک بسوخت
رباعی شمارهٔ ۴۵ — سلطان ز در قونیه فرمان رانده است
رباعی شمارهٔ ۴۶ — بینی کله شاه که مه قوقهٔ اوست
رباعی شمارهٔ ۴۲ — داغم به دل از دو گوهر نایاب است
رباعی شمارهٔ ۴۱ — خاکی دلم ای بت ز نهان بازفرست
رباعی شمارهٔ ۴۷ — چون سقف تو سایه نکند قاعده چیست
رباعی شمارهٔ ۴۰ — خاقانی را دل تف از درد بسوخت
رباعی شمارهٔ ۴۳ — بر جان من از بار بلا چیست که نیست
رباعی شمارهٔ ۴۴ — گر سایهٔ من گران بود در نظرت
رباعی شمارهٔ ۵۲ — ملاح که بهر ماه من مهد آراست
رباعی شمارهٔ ۴۸ — خاقانی را شکسته دیدی به درست
رباعی شمارهٔ ۴۹ — نونو دلم از درد کهن ایمن نیست
رباعی شمارهٔ ۵۴ — آن دل که ز دیده اشک خون راند رفت
رباعی شمارهٔ ۵۰ — صبح شب برنائی من بوالعجب است
رباعی شمارهٔ ۵۱ — خاقانی اگر خرد سر ترا یار است
رباعی شمارهٔ ۵۵ — در پیش رخ تو ماه را تاب کجاست
رباعی شمارهٔ ۵۳ — تندی کنی و خیره کشیت آئین است
رباعی شمارهٔ ۶۰ — گرچه صنما همدم عیسی است دمت
رباعی شمارهٔ ۶۱ — از خوی تو خسته‌ایم و از هجرانت
رباعی شمارهٔ ۶۳ — تشویر بتان از رخ رخشان تو خاست
رباعی شمارهٔ ۶۲ — ناوک‌زن سینه‌ها شود مژگانت
رباعی شمارهٔ ۵۶ — مرغی که نوای درد راند عشق است
رباعی شمارهٔ ۵۷ — عشق آمد و عقل رفت و منزل بگذاشت
رباعی شمارهٔ ۵۸ — با یار سر انداختنم سود نداشت
رباعی شمارهٔ ۵۹ — از عشق لب تو بیش تیمارم نیست
رباعی شمارهٔ ۶۴ — تب کرد اثر در گل عنبربارت
رباعی شمارهٔ ۶۷ — چون سوی تو نامه‌ای نویسم ز نخست
رباعی شمارهٔ ۷۰ — عشقی که ز من دود برآورد این است
رباعی شمارهٔ ۷۱ — از کوههٔ چرخ مملکت مه درگشت
رباعی شمارهٔ ۶۵ — خاقانی را گلی به چنگ افتاده است
رباعی شمارهٔ ۶۹ — آن ماه دوهفته کرده عمدا هر هفت
رباعی شمارهٔ ۶۶ — در بخشش حسن آن رخ و زلفی که تو راست
رباعی شمارهٔ ۶۸ — نور رخ تو طلسم خورشید شکست
رباعی شمارهٔ ۷۹ — شب چون حُلی ستاره در هم پیوست
رباعی شمارهٔ ۷۳ — از دست غم انفصال می‌جویی، نیست
رباعی شمارهٔ ۷۸ — رخسار تو را که ماه و گل بندهٔ اوست
رباعی شمارهٔ ۷۲ — تب داشته‌ام دو هفته ای ماه دو هفت
رباعی شمارهٔ ۷۴ — آفاق به پای آه ما فرسنگی است
رباعی شمارهٔ ۷۶ — خاقانی‌! اگرچه عقل دست خَوش توست
رباعی شمارهٔ ۷۵ — بپذیر دلی را که پراکندهٔ توست
رباعی شمارهٔ ۷۷ — آن غصه که او تکیه‌گه سلطان است
رباعی شمارهٔ ۸۲ — تا یار عنان به باد و کشتی داده است
رباعی شمارهٔ ۸۳ — از غدر فلک طعن خسان صعب‌تر است
رباعی شمارهٔ ۸۶ — آن بت که ز عشق او سرم پر سوداست
رباعی شمارهٔ ۸۴ — خاقانی از آن شاه بتان طمع گسست
رباعی شمارهٔ ۸۱ — خاقانی اسیر یار زرگر نسب است
رباعی شمارهٔ ۸۰ — آن نرگس مخمور تو گلگون چون است‌؟
رباعی شمارهٔ ۸۷ — آن گل که به رنگ طعنه در می کرده است
رباعی شمارهٔ ۸۵ — غم بر دل خاقانی ترسان بنشست
رباعی شمارهٔ ۹۲ — هیچ است وجود و زندگانی هم هیچ
رباعی شمارهٔ ۹۳ — خاقانی اساس عمر غم خواهد بود
رباعی شمارهٔ ۹۴ — استاد علی خمره به جوئی دارد
رباعی شمارهٔ ۹۵ — هر روز فلک کین من از سر گیرد
رباعی شمارهٔ ۹۰ — قالب نقش بندی لاهوت است
رباعی شمارهٔ ۸۸ — ای صید شده مرغ دلم در دامت
رباعی شمارهٔ ۸۹ — غار سپید است پناهی دهدت
رباعی شمارهٔ ۹۱ — دانی ز جهان چه طرف بربستم هیچ
رباعی شمارهٔ ۱۰۳ — خواهند جماعتی که تزویر کنند
رباعی شمارهٔ ۹۷ — خاقانی را جور فلک یاد آید
رباعی شمارهٔ ۹۶ — خاقانی وام غم نتوزد چه کند
رباعی شمارهٔ ۱۰۱ — این چرخ بدآئین نه نکو می‌گردد
رباعی شمارهٔ ۹۸ — خاقانی را که آسمان بستاید
رباعی شمارهٔ ۱۰۲ — روزی فلکم بخت اگر بازآرد
رباعی شمارهٔ ۹۹ — چون قهر الهی امتحان تو کند
رباعی شمارهٔ ۱۰۰ — درویش که اخلاق الهی دارد
رباعی شمارهٔ ۱۱۰ — پیغام غمت سوی دلم می‌آید
رباعی شمارهٔ ۱۰۶ — خواهی شرفت هر دمی اعلا باشد
رباعی شمارهٔ ۱۰۴ — والا ملکی که داد سلطانی داد
رباعی شمارهٔ ۱۰۵ — تا در لب تو شهد سخنور باشد
رباعی شمارهٔ ۱۱۱ — خواهی شرف مردم دانا باشد
رباعی شمارهٔ ۱۰۷ — معشوق ز لب آب حیات انگیزد
رباعی شمارهٔ ۱۰۹ — این رافضیان که امت شیطانند
رباعی شمارهٔ ۱۰۸ — در مسلخ عشق جز نکو را نکشند
رباعی شمارهٔ ۱۱۸ — ای صاحب رای کامل و بخت بلند
رباعی شمارهٔ ۱۱۴ — آنجا که قضا رهزن حال تو شود
رباعی شمارهٔ ۱۱۲ — توفیق رفیق اهل تصدیق شود
رباعی شمارهٔ ۱۱۹ — کو آنکه به پرهیز و به توفیق و سداد
رباعی شمارهٔ ۱۱۳ — این بند که بر دلم کنون افکندند
رباعی شمارهٔ ۱۱۶ — ساقی رخ من رنگ نمی‌گرداند
رباعی شمارهٔ ۱۱۷ — هرگز لبم از ذکر تو خاموش نشد
رباعی شمارهٔ ۱۱۵ — درد سر مردم همه از سر خیزد
رباعی شمارهٔ ۱۲۳ — دریاب که دل برفت و تن هم بنماند
رباعی شمارهٔ ۱۲۶ — جانان شد و دل به دست هجرانم داد
رباعی شمارهٔ ۱۲۰ — دردی است مرا به دل دوایم بکنید
رباعی شمارهٔ ۱۲۵ — هرچند که از خسان جهان سیر آمد
رباعی شمارهٔ ۱۲۴ — آن تن که حساب وصل می‌راند نماند
رباعی شمارهٔ ۱۲۷ — تا عشق به پروانه درآموخته‌اند
رباعی شمارهٔ ۱۲۲ — کس همچو من غریب بی‌یار مباد
رباعی شمارهٔ ۱۲۱ — دیدی که نسیم نوبهاری بوزید
رباعی شمارهٔ ۱۲۸ — در راه تو گوشم از خبر باز افتاد
رباعی شمارهٔ ۱۲۹ — هرکس که ز ارباب عبادت باشد
رباعی شمارهٔ ۱۳۰ — لعلت چو شکوفه عقد پروین دارد
رباعی شمارهٔ ۱۳۲ — چون درد تو بر دلم شبیخون آورد
رباعی شمارهٔ ۱۳۴ — بخت ار به مراد با توام بنشاند
رباعی شمارهٔ ۱۳۱ — در باغچهٔ عمرِ منِ غم پرورد
رباعی شمارهٔ ۱۳۳ — بخت ار به تو راه دادنم نتواند
رباعی شمارهٔ ۱۳۵ — روزی فلکم بخت بد ار باز آرد
رباعی شمارهٔ ۱۴۱ — در باغ شعیب و خضر و موسی نگرید
رباعی شمارهٔ ۱۴۰ — امشب نه به کام روزگار است آن مرد
رباعی شمارهٔ ۱۴۳ — گردیِ لبت از لبم به بوسی آزَرد
رباعی شمارهٔ ۱۳۶ — معشوقه ز لب آب حیات انگیزد
رباعی شمارهٔ ۱۳۸ — چون نامهٔ تو نزد من آمد شب بود
رباعی شمارهٔ ۱۴۲ — گر بد دارد و گر نکو او داند
رباعی شمارهٔ ۱۳۹ — خاقانی از آن کام که یارت ندهد
رباعی شمارهٔ ۱۳۷ — زلف تو بنفشه ار غلامی فرمود
رباعی شمارهٔ ۱۴۸ — آهو بودی پلنگ بدساز مگرد
رباعی شمارهٔ ۱۴۷ — صد باره وجود را فرو ریخته‌اند
رباعی شمارهٔ ۱۴۹ — ای کشته مرا لعل تو مانند بسد
رباعی شمارهٔ ۱۵۰ — خاقانی امید بر تو بیشی نکند
رباعی شمارهٔ ۱۴۴ — دندان من ار دوش لبت رنجان کرد
رباعی شمارهٔ ۱۵۱ — تا چشم رهی چشم تو را چشمک داد
رباعی شمارهٔ ۱۴۶ — غم شحنهٔ عشق است و بلا انگیزد
رباعی شمارهٔ ۱۴۵ — رخسار تو را که ماه و گل بنده بود
رباعی شمارهٔ ۱۵۸ — ای از دل دردناک خاقانی شاد
رباعی شمارهٔ ۱۵۵ — دلها همه در خدمت ابروی تواَند
رباعی شمارهٔ ۱۵۷ — چون زاغ سر زلف تو پرواز کند
رباعی شمارهٔ ۱۵۹ — ای بت علم سیه ز شب صبح ربود
رباعی شمارهٔ ۱۵۶ — تا زخم مصیبت دل خاقانی آزرد
رباعی شمارهٔ ۱۵۲ — دُرّی که شب افروزتر از اختر بود
رباعی شمارهٔ ۱۵۳ — خاقانی را جور فلک یاد آید
رباعی شمارهٔ ۱۵۴ — رخسارهٔ عاشقان مزعفر باید
رباعی شمارهٔ ۱۶۷ — خاقانی را ذم کنی ای دِمنهٔ عصر
رباعی شمارهٔ ۱۶۱ — آن شب که دلم نزد تو مهمان باشد
رباعی شمارهٔ ۱۶۰ — خاقانی هر شبت شبستان نرسد
رباعی شمارهٔ ۱۶۲ — چون رایت حسن تو بر افلاک زنند
رباعی شمارهٔ ۱۶۳ — خاقانی ازین خانه و خوان غدار
رباعی شمارهٔ ۱۶۴ — چرخ استر توسن جل سبز اندر بر
رباعی شمارهٔ ۱۶۶ — خاقانی اگر یار نماید رخسار
رباعی شمارهٔ ۱۶۵ — خاقانی را آنکه بود سلطان هنر
رباعی شمارهٔ ۱۶۸ — خاقانی ازین مختصران دست بدار
رباعی شمارهٔ ۱۶۹ — ای داده تو را دست سپهر و دل دهر
رباعی شمارهٔ ۱۷۱ — دل کوفته‌ام چو تخمکان ز آتش قهر
رباعی شمارهٔ ۱۷۵ — ای نام تو در شهر به خوبی مشهور
رباعی شمارهٔ ۱۷۰ — دانی ز چه یک نام حق آمد غفار
رباعی شمارهٔ ۱۷۲ — خاکی دل من به آتش آگنده مدار
رباعی شمارهٔ ۱۷۳ — گفتم به دل ار چو نی ببرندم سر
رباعی شمارهٔ ۱۷۴ — ای چرخ مَهَم را ز سفر باز آور
رباعی شمارهٔ ۱۷۹ — ای نیش به دل زین فلک سفله نواز
رباعی شمارهٔ ۱۸۰ — ای زلف بتم به شب سیاهی ده باز
رباعی شمارهٔ ۱۸۱ — ای ماه شب است پردهٔ وصل بساز
رباعی شمارهٔ ۱۸۲ — دل، سُغْبه‌یِ عشقِ توست، با تن مَسِتیز
رباعی شمارهٔ ۱۷۶ — هر کس که شود به مال دنیا فیروز
رباعی شمارهٔ ۱۷۷ — دود تو برون شود ز روزن یک روز
رباعی شمارهٔ ۱۸۳ — آن کعبهٔ دل گرفته رنگ است هنوز
رباعی شمارهٔ ۱۷۸ — ای چشم تو فتنهٔ فلک را قلوز
رباعی شمارهٔ ۱۸۸ — خود را مپسند دل پسند همه باش
رباعی شمارهٔ ۱۹۰ — ماند به بهشت آن رخ گندم گونش
رباعی شمارهٔ ۱۸۹ — خاقانی اگر نه خس نهادی خوش باش
رباعی شمارهٔ ۱۹۱ — خاقانی اگرچه خاک توست ای مهوش
رباعی شمارهٔ ۱۸۵ — در طبعِ بَهیمه‌سار، مردم‌خو باش
رباعی شمارهٔ ۱۸۷ — او رفت و دلم باز نیامد ز برش
رباعی شمارهٔ ۱۸۴ — خاقانی رو چو سیر عریان وش باش
رباعی شمارهٔ ۱۸۶ — ای گشته به نور معرفت ناظر خویش
رباعی شمارهٔ ۱۹۳ — ای گشته خجل ز آن رخ گلگون گل و شمع
رباعی شمارهٔ ۱۹۶ — خاقانی را طعنه مزن زهر آمیغ
رباعی شمارهٔ ۱۹۴ — برداشت فلک به خون خاقانی تیغ
رباعی شمارهٔ ۱۹۵ — از بخل کسی که می‌کند وعده دروغ
رباعی شمارهٔ ۱۹۲ — خاقانی اسیر توست مازار و مکش
رباعی شمارهٔ ۱۹۷ — خاقانی را دلی است چون پیکرِ تیغ
رباعی شمارهٔ ۱۹۸ — از صحبت همدمان این دور خلاف
رباعی شمارهٔ ۱۹۹ — در عشق تو شد موی زبانم به گزاف
رباعی شمارهٔ ۲۰۰ — نه خاک توام به آدمی کردهٔ عشق
رباعی شمارهٔ ۲۰۱ — ای درد چو بی‌درد ز حالم غافل
رباعی شمارهٔ ۲۰۳ — یارت نکند به مهر تمکین ای دل
رباعی شمارهٔ ۲۰۲ — زرین چِکِنَم قدح گلین آر ای دل
رباعی شمارهٔ ۲۰۴ — از آتش عشق آب دهانم همه سال
رباعی شمارهٔ ۲۰۵ — بنمود بهار تازه رخسار ای دل
رباعی شمارهٔ ۲۰۷ — سوزی که در آسمان نگنجد دارم
رباعی شمارهٔ ۲۰۶ — ای بدر همال قدر خورشید جمال
رباعی شمارهٔ ۲۱۳ — دُر زآن لب لعل نوش خوردت چینم
رباعی شمارهٔ ۲۱۲ — ز آن نوش کند زهره شراب سخنم
رباعی شمارهٔ ۲۱۴ — ای پیش تو مهر و ماه و تیر و بهرام
رباعی شمارهٔ ۲۱۵ — ما ژنده سلب شدیم در خز نخزیم
رباعی شمارهٔ ۲۰۹ — احکام شریعت است چون شارع عام
رباعی شمارهٔ ۲۱۰ — از کوی تو ای نگار زاری بردیم
رباعی شمارهٔ ۲۰۸ — من میوهٔ خام سایه پرورد نیم
رباعی شمارهٔ ۲۱۱ — کو زهر؟ که نام دوستکانیش نهم
رباعی شمارهٔ ۲۱۷ — از عشق تو کشتهٔ شمشیر شوم
رباعی شمارهٔ ۲۱۹ — اکنون که شب آمد برود جانانم
رباعی شمارهٔ ۲۱۸ — در مدرسه‌ها درس غلط فهمیدیم
رباعی شمارهٔ ۲۲۰ — افغان که ز دل برای سوز آوردم
رباعی شمارهٔ ۲۲۳ — آن ماه به کشتی در و من در خطرم
رباعی شمارهٔ ۲۲۱ — خاقانی را ز آن رخ و زلفین به خم
رباعی شمارهٔ ۲۲۲ — امروز که خورشید سمای سخنم
رباعی شمارهٔ ۲۱۶ — چون از چشم بتان فسون ساز کنم
رباعی شمارهٔ ۲۲۷ — مهر تو برون آستان اندازم
رباعی شمارهٔ ۲۲۶ — بر فرق من آتش تو فشانی و دلم
رباعی شمارهٔ ۲۲۸ — سروی است سیاه چرده آن ماه تمام
رباعی شمارهٔ ۲۲۹ — با آنکه به هیچ جرم رای آوردم
رباعی شمارهٔ ۲۳۰ — من دست به شاخ مه مثالی زده‌ام
رباعی شمارهٔ ۲۲۴ — آزار کنی و جور فرمائی هم
رباعی شمارهٔ ۲۳۱ — در عشق شکسته بسته دانی چونم
رباعی شمارهٔ ۲۲۵ — تو گلبن و من بلبل عشق آرایم
رباعی شمارهٔ ۲۳۵ — دل دل طلبید از پی ره دلجویم
رباعی شمارهٔ ۲۳۲ — چون پای غم ار ز مجلست بیرونم
رباعی شمارهٔ ۲۳۳ — بی‌آنکه بدی به جای آن مه کردم
رباعی شمارهٔ ۲۳۴ — کشتند مرا کز تو پراکنده شوم
رباعی شمارهٔ ۲۳۶ — خورشیدی و نیلوفر نازنده منم
رباعی شمارهٔ ۲۳۸ — از حلقهٔ زلف تو سر افکنده‌ترم
رباعی شمارهٔ ۲۳۹ — چون سایه اگر باز به کنجی تازم
رباعی شمارهٔ ۲۳۷ — نونو غم آن راحت جان من دارم
رباعی شمارهٔ ۲۴۰ — غمخوار توام غمان من من دانم
رباعی شمارهٔ ۲۴۲ — در خواب شوم روی تو تصویر کنم
رباعی شمارهٔ ۲۴۳ — دود افکن را بگو که بس نالانم
رباعی شمارهٔ ۲۴۱ — دیوانهٔ چنبری هلال تو منم
رباعی شمارهٔ ۲۴۵ — روز از پی هجر تو بفرسود دلم
رباعی شمارهٔ ۲۴۴ — ای کرده تن و جان مرا مسکن غم
رباعی شمارهٔ ۲۴۶ — هر روز در آب دیده‌اش می‌یابم
رباعی شمارهٔ ۲۴۷ — گردون قفسی است سبز پُر چشمه چو دام
رباعی شمارهٔ ۲۴۸ — گر هیچ به بندگیت درخور باشم
رباعی شمارهٔ ۲۵۱ — تا بر هدف فلک زدم تیر سخن
رباعی شمارهٔ ۲۵۲ — خاقانی را که هست سلطان سخن
رباعی شمارهٔ ۲۵۰ — ای سلسلهٔ زلف تو یکسر جنبان
رباعی شمارهٔ ۲۵۳ — خاقانی اگر ز خود نهی گام برون
رباعی شمارهٔ ۲۵۴ — بیداد براین تنگدل آخر بس کن
رباعی شمارهٔ ۲۵۵ — بس کور دل است این فلک بی‌سر و بن
رباعی شمارهٔ ۲۴۹ — گفتی بروم، مرو به غم منشانم
رباعی شمارهٔ ۲۵۸ — گاهی که کنی عهد و وفا با یاران
رباعی شمارهٔ ۲۵۷ — ای دوست به ماتم چه نشینی چندین
رباعی شمارهٔ ۲۵۶ — خاقانی ازین چرخ سیه کاسهٔ دون
رباعی شمارهٔ ۲۵۹ — ای دل چو فسرده‌ای غمی پیدا کن
رباعی شمارهٔ ۲۶۰ — دل خون شد و آتش زده دارم ز درون
رباعی شمارهٔ ۲۶۲ — در کوی تو خاطری ندیدم محزون
رباعی شمارهٔ ۲۶۳ — شد باغ ز شمع گل رعنا روشن
رباعی شمارهٔ ۲۶۱ — تا گشت سر کوی مغان منزل من
رباعی شمارهٔ ۲۶۶ — خاقانی اگر توئی ز صافی نفسان
رباعی شمارهٔ ۲۶۷ — ای روی تو محراب دل غمناکان
رباعی شمارهٔ ۲۷۱ — پیداست که سودای تو دارم ز نهان
رباعی شمارهٔ ۲۶۸ — خاقانی از اول که دمی داشت فزون
رباعی شمارهٔ ۲۷۰ — ماها دلم از وصال پر نور بکن
رباعی شمارهٔ ۲۶۴ — تا بشنودم کاهوی شیرافکن من
رباعی شمارهٔ ۲۶۹ — مجلس ز می دو ساله گردد روشن
رباعی شمارهٔ ۲۶۵ — تا رخت بیفکند به صحرا دل من
رباعی شمارهٔ ۲۷۳ — گر خاک ز من به اشک خون پالودن
رباعی شمارهٔ ۲۷۴ — چون زندگی آفت است جانم گم کن
رباعی شمارهٔ ۲۷۲ — تیغ از تو و لبیک نهانی از من
رباعی شمارهٔ ۲۷۸ — خاقانی اگر کسی جفا دارد خو
رباعی شمارهٔ ۲۷۷ — خاقانی را غم نو و درد کُهُن
رباعی شمارهٔ ۲۷۵ — خاقانی اگرچه دارد از درد نهان
رباعی شمارهٔ ۲۷۶ — امروز به حالی است ز سودا دل من
رباعی شمارهٔ ۲۷۹ — خاقانی ازین کوچهٔ بیداد برو
رباعی شمارهٔ ۲۸۰ — کو آن می دیرسال زودافکن تو
رباعی شمارهٔ ۲۸۲ — ای راحت سینه، سینه رنجور از تو
رباعی شمارهٔ ۲۸۷ — تب کرد اثر در رخ و در غبغب تو
رباعی شمارهٔ ۲۸۱ — خود را به سفر بیازمودم بی‌تو
رباعی شمارهٔ ۲۸۴ — کردم به قمار دل دو عالم به گرو
رباعی شمارهٔ ۲۸۵ — ای چشم بد آمده میان من و تو
رباعی شمارهٔ ۲۸۶ — دل هرچه کند عشق فزون آید از او
رباعی شمارهٔ ۲۸۳ — ای شاه بتان، بتان چون من بندهٔ تو
رباعی شمارهٔ ۲۹۱ — چشمم به گل است و مرغ دستان زن تو
رباعی شمارهٔ ۲۹۰ — هر روز بود تو را جفایی نو نو
رباعی شمارهٔ ۲۹۲ — گفتی که تو را شوم مدار اندیشه
رباعی شمارهٔ ۲۹۵ — خاقانی را خون دل رز دَردِه
رباعی شمارهٔ ۲۸۹ — صد ساله ره است از طلب من تا تو
رباعی شمارهٔ ۲۹۴ — خاقانی عمر گم شد، آوازش ده
رباعی شمارهٔ ۲۹۳ — صبح است شراب صبح پرتو دَردِه
رباعی شمارهٔ ۲۸۸ — کو عمر؟ که دادِ عیش بستانم از او
رباعی شمارهٔ ۳۰۰ — یاران جهان را همه از که تا مه
رباعی شمارهٔ ۳۰۲ — در تیرگی حال من روشن به
رباعی شمارهٔ ۳۰۳ — ای از پری و ماه نکوتر صد ره
رباعی شمارهٔ ۲۹۷ — خاقانی و روی دل به دیوار سیاه
رباعی شمارهٔ ۲۹۶ — ای کرده ز نور رای تو دریوزه
رباعی شمارهٔ ۲۹۸ — خواهی که شود دل تو چون آئینه
رباعی شمارهٔ ۲۹۹ — خاقانی را بی‌قلم کاتب شاه
رباعی شمارهٔ ۳۰۱ — دیدم به ره آن مه خود و عید سپاه
رباعی شمارهٔ ۳۰۵ — گفتم پس از آن روز وصال ای دلخواه
رباعی شمارهٔ ۳۰۶ — تا زلف تو بربست به رخ پیرایه
رباعی شمارهٔ ۳۰۷ — ای گشته دلم در غم تو صد پاره
رباعی شمارهٔ ۳۰۹ — تا آتش عشق را برافروخته‌ای
رباعی شمارهٔ ۳۰۴ — دی صبح دمان چو رفت سیاره به راه
رباعی شمارهٔ ۳۰۸ — ای با تو مرا دوستی سی روزه
رباعی شمارهٔ ۳۱۱ — چون مرغ دلت پرید ناگه تو که‌ای؟
رباعی شمارهٔ ۳۱۰ — خاقانی اگر به آرزو داری رای
رباعی شمارهٔ ۳۱۳ — خاقانی اگر در کف همت گروی
رباعی شمارهٔ ۳۱۲ — بر سر کنم از عشق تو خاک همه کوی
رباعی شمارهٔ ۳۱۵ — نفسم جنب غرامت است ای دلجوی
رباعی شمارهٔ ۳۱۴ — یک نیمه ز عمر شد به هر تیماری
رباعی شمارهٔ ۳۱۶ — ای یافته از فضل خدا تمکینی
رباعی شمارهٔ ۳۱۸ — از کبر مدار در دل خود هوسی
رباعی شمارهٔ ۳۱۹ — خاقانی اگر پند حکیمان خواندی
رباعی شمارهٔ ۳۱۷ — خاک ار ز رخت نور برد گهگاهی
رباعی شمارهٔ ۳۲۳ — ترسا صنمی کز پی هر غم‌خواری
رباعی شمارهٔ ۳۲۵ — تا کی به هوس چون سگِ تازی، تازی
رباعی شمارهٔ ۳۲۶ — آن سنگ‌دلی و سیم دندان که بدی
رباعی شمارهٔ ۳۲۷ — خاقانی را طعنه زنی هر گاهی
رباعی شمارهٔ ۳۲۲ — خاقانی اگر بسیج رفتن داری
رباعی شمارهٔ ۳۲۱ — تا بود جوانی آتش جان افزای
رباعی شمارهٔ ۳۲۰ — چون مجلس عیش سازی استاد علی
رباعی شمارهٔ ۳۲۴ — عمرم همه ناکام شد از بیکاری
رباعی شمارهٔ ۳۲۹ — از بلبل گل پرست خوش سازتری
رباعی شمارهٔ ۳۳۰ — من بودم و آن نگار روحانی روی
رباعی شمارهٔ ۳۳۲ — از عشق صلیب موی رومی رویی
رباعی شمارهٔ ۳۳۴ — تیمار جهان غصه خوری ارزد؟ نی
رباعی شمارهٔ ۳۳۳ — خاقانی اگر شیوهٔ عشق آغازی
رباعی شمارهٔ ۳۳۱ — از گردون برنتابم این بی‌آبی
رباعی شمارهٔ ۳۲۸ — گر یک دو نفس بدزدم اندر ماهی
رباعی شمارهٔ ۳۳۵ — گر کشتنیم چنان کش از بهر خدای
رباعی شمارهٔ ۳۳۹ — خاک شوَمی گر، نه چنین خون خوریی
رباعی شمارهٔ ۳۴۱ — امروز به خشک جان تو مهمان منی
رباعی شمارهٔ ۳۳۶ — هر نیمه شبم تبم مرتب بینی
رباعی شمارهٔ ۳۴۳ — روزی که سر زلف چو چوگان داری
رباعی شمارهٔ ۳۳۷ — بیدل نیَمی گر به رخت بنگرمی
رباعی شمارهٔ ۳۴۰ — خاقانی را همیشه بیغاره زنی
رباعی شمارهٔ ۳۳۸ — سیمرغ وصالی ای بت عالی رای
رباعی شمارهٔ ۳۴۲ — از شهر تو رفت خواهم ای شهرآرای
رباعی شمارهٔ ۳۴۴ — شب‌های سده زلف مغان‌فش داری
رباعی شمارهٔ ۳۴۵ — ای زلف بتم عقرب مه جولانی
رباعی شمارهٔ ۳۵۱ — دود تو برون شود ز روزن روزی
رباعی شمارهٔ ۳۴۶ — راهی که در او خنگ فلک لنگ شدی
رباعی شمارهٔ ۳۴۷ — خاقانی اگر سرزدهٔ یار آیی
رباعی شمارهٔ ۳۴۹ — سلطانی و طغرای تو نیکو رویی
رباعی شمارهٔ ۳۵۰ — گر من نه به دل داغ برافکنده‌امی
رباعی شمارهٔ ۳۴۸ — در مجلس باده گر مرا یاد کنی