رباعی شمارهٔ ۱۳۶ خاقانی
خاقانی شروانی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
معشوقه ز لب آب حیات انگیزد
پس آتش تب چرا ازو نگریزد
آن را که لب دم مسیحا خیزد
آخر به چه زَهره تب در او آویزد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌ای اشاره می‌کند که مانند آب حیات پرشور و زندگی‌بخش است. با وجود این که این معشوق شور و شوق را به وجود می‌آورد، شاعر می‌پرسد چرا این آتش عشق و احساسات پرحرارت از او دور نمی‌شود. او با اشاره به تأثیر عمیق و شگرف معشوقه، تأمل می‌کند که چرا این احساس تب و عشق هنوز در دل او باقی مانده است.