رباعی شمارهٔ ۱۴۵ خاقانی
خاقانی شروانی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
رخسار تو را که ماه و گل بنده بود
لشکرگه آن زلفِ سرافکنده بود
زلفت به شکار دل پراکند آری
لشکر به شکارگه پراکنده بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این بیت درباره جاذبه و زیبایی فریبنده یک معشوق است. شاعر به توصیف رخسار و موی معشوق پرداخته و بیان می‌کند که چهره‌اش همچون ماه و گل زیباست و زلف‌هایش مانند لشکری در حال حمله به دل‌ها هستند. او به تأثیرات این زیبایی در دل‌های عاشقان اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که علاقه‌مندان به خاطر جذابیت معشوق در حالت شکار و پراکندگی قرار دارند.