رباعی شمارهٔ ۱۷۳ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت بیان می‌کند که اگر دل او را مانند نی ببرند، تا زمانی که شکر را نچشد، آرام نخواهد گرفت. او می‌گوید که حتی اگر گندم را از مگس دور کند، باز هم اگر مگس به شکر ننشیند، بهتر است. به عبارت دیگر، او ارزش شکر را در مقابل مگس و درد دل خود بیان می‌کند و نشان می‌دهد که حتی در شرایط سخت هم نمی‌تواند از عشق و لذت واقعی دور بماند.