رباعی شمارهٔ ۱۷۹ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر از نیش و آسیب‌های زندگی سخن می‌گوید و به ناپایداری و فریبندگی خوشی‌ها اشاره می‌کند. او به زوال زمان و مدت عمر می‌پردازد و احساس می‌کند که محبت و مهر او از ابتدا دور بوده و با مشکلاتی روبروست. در کل، این اشعار دلالت بر ناامیدی و سختی‌های زندگی دارند.