رباعی شمارهٔ ۱۸۷ خاقانی
خاقانی شروانی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
او رفت و دلم باز نیامد ز برش
من چشم به ره، گوش به در بر اثرش
چشم آید زی گوش که داری خبرش
گوش آید زی چشم که دیدی دگرش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات از احساس دل‌تنگی و انتظار صحبت می‌کند. او می‌گوید که بعد از رفتن معشوق، دلش شاد نمی‌شود و همچنان به در نگاه می‌کند و منتظر بازگشت اوست. درواقع، انتظار و امید به دیدار معشوق مهم‌ترین حس اوست و این انتظار باعث می‌شود که همچنان به او فکر کند.