رباعی شمارهٔ ۱۹۰ خاقانی
خاقانی شروانی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ماند به بهشت آن رخ گندم گونش
عشاق چو آدم است پیرامونش
خاقانی را نرفته بر گندم دست
عمدا ز بهشت می‌کند بیرونش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت نگین (یا چهره) محبوب خود اشاره می‌کند که مانند گندم طلایی است. عاشقان به دور او همانند آدم در بهشت هستند و خاقانی، شخصی که این شعر را سروده، به عمد از بهشت خارج می‌شود تا به محبوبش نزدیک‌تر شود.