رباعی شمارهٔ ۱۹۴ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر از حسی عمیق و غم‌انگیز صحبت می‌کند. او به یاد می‌آورد که چگونه زیبا بود زمانی که لبان محبوبش را بوسیده است، اما امروز با حسرت و ناکامی به خاک می‌نگرد و از اینکه آن لحظه دیگر تکرار نمی‌شود، افسوس می‌خورد.