رباعی شمارهٔ ۱۹۷ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، خاقانی را مانند تیغ توصیف می‌کند که دلش تند و برنده است. چهره‌اش زیبا و دلرباست و اشک‌هایش چون گوهر می‌درخشند. او از دیگری می‌خواهد که سر تیغ را تهدید کند تا دست حمایل را روی آن قرار دهد، به نوعی به قدرت و زیبایی وجودش اشاره دارد.