رباعی شمارهٔ ۲۲۰ خاقانی
خاقانی شروانی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
افغان که ز دل برای سوز آوردم
نه ناوک آه سینه دوز آوردم
بیهوده چو آفتاب و مه زیر سپهر
روزی به شب و شبی به روز آوردم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این چند بیت شاعر بیان می‌کند که از دلش درد و سوزی را به همراه دارد. او این احساسات عمیق را به نوعی از تیرکمان (ناوک) و آتش سینه تشبیه می‌کند. همچنین اشاره می‌کند که تلاشش در زندگی بی‌فایده است، که روز را به شب و شب را به روز می‌آورد، به این معنا که تلاش‌ها و احساساتش به نتیجه نمی‌رسد و در چرخه‌ای بی‌پایان در حال تکرار است.