رباعی شمارهٔ ۲۹۴ خاقانی
خاقانی شروانی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
خاقانی عمر گم شد، آوازش ده
دل هم به شکست می‌رود، سازش ده
جان را که تو راست از فلک عاریتی
منت مپذیر، عاریت بازش ده
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
خاقانی در این شعر به گم شدن عمر و صدای خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که دلش به شکست می‌رود. او از سوی دیگر به یک رابطه عاریتی اشاره می‌کند و از طرف مقابل می‌خواهد که به دنبال کارهایش باشد و نسبت به عمرش نافرمانی نکند. Overall, احساس ناامیدی و اندوه از گذر زمان و ناپایدار بودن زندگی در این شعر حس می‌شود.