رباعی شمارهٔ ۲۹۷ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر خاقانی به وضعیتی تیره و ناگوار اشاره دارد. او از خروج ماه از بالای آسمان و تیره شدن آسمان و همچنین بداقبالی و چرخش جهان به دور بختی نامساعد سخن می‌گوید. به نوعی، این اشعار نشان‌دهنده نارضایتی و نومیدی از شرایط و زمانه‌ای است که با بی‌ثباتی و عدم ثبات قدرت شاه همراه است.