رباعی شمارهٔ ۳۳۰ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تصویر زیبایی از یک معشوق اشاره می‌کند که با زلف‌هایش گویی بر دوش آویخته شده است. دشمنان در اطراف او ایستاده‌اند، در حالی که شاعر در آرزوی وصال و رسیدن به محبوبش به سر می‌برد. این بیان احساسات عاشقانه و کشش به سمت عشق و معشوق را به زیبایی به تصویر می‌کشد.