شمارهٔ ۱۴۹ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به حضرت مسیح (ع) دعا می‌کند و از او می‌خواهد که از دل خسته و رنجور او دریغ نکند. او از مسیح می‌خواهد که در عیادت او حاضر شود و از درد و رنجش مطلع گردد. شاعر همچنین اشاراتی به نیاز به رحمت و کمک در زمان‌های دشوار دارد و از احساس تنهایی و تشنگی در زندگی صحبت می‌کند. او از مسیح می‌خواهد که نگاه و لطف خود را به سوی کسانی که در فراق و جدایی گرفتارند، معطوف کند و به دنبال سعادت و نزدیکی به خداوند است. در نهایت، شاعر به حال دل‌سوختگان و نیازمندان اشاره می‌کند و از مسیح می‌خواهد که از خود دریغ نداشته باشد.