شوقیات — بدایع الجمال خواجوی کرمانی

Name: شوقیات — بدایع الجمال خواجوی کرمانی
Author: خواجوی کرمانی

خواجوی کرمانی / بدایع الجمال

کتاب الشوقیات

فهرست شعرها

شمارهٔ ۴ — این چه خلدست که چندی همه حورست اینجا
شمارهٔ ۲ — ای صبح صادق رخ زیبای مصطفی
شمارهٔ ۳ — اگر سرم برود در سر وفای شما
شمارهٔ ۵ — کجا خبر بود از حال ما حبیبان را
شمارهٔ ۷ — اگر در جلوه می‌آری سمند باد جولان را
شمارهٔ ۸ — چو در نظر نبود روی دوستان ما را
شمارهٔ ۶ — گر راه بود بر سر کوی تو صبا را
شمارهٔ ۱ - به نام ایزد — تبت یا ذوالجلال و الاکرام
شمارهٔ ۱۰ — ای ترک آتش رخ بیار آن آب آتش فام را
شمارهٔ ۱۱ — شبی که راه دهم آه آتش افشان را
شمارهٔ ۹ — آخر ای یار فراموش مکن یاران را
شمارهٔ ۱۴ — دیشب خبرت هست که در مجلس اصحاب
شمارهٔ ۱۳ — برقع از رخ برفکن ای لعبت مشکین نقاب
شمارهٔ ۱۲ — آن تن ماست یا میان شما
شمارهٔ ۱۶ — طلع الصبح من وراء حجاب
شمارهٔ ۱۵ — ای لب لعلت ز آب زندگانی برده آب
شمارهٔ ۲۲ — بوقت صبح می روشن آفتاب منست
شمارهٔ ۱۷ — چند سوزیم من و شمع شبستان همه شب
شمارهٔ ۲۳ — ساقیا ساغر شراب کجاست
شمارهٔ ۲۴ — جمشید بنده ی در دولتسرای ماست
شمارهٔ ۱۸ — نعلم نگر نهاده بر آتش که عنبرست
شمارهٔ ۱۹ — زلال مشربم از لفظ آبدار خودست
شمارهٔ ۲۰ — سحاب سیل فشان چشم رودبار منست
شمارهٔ ۲۱ — این بوی بهارست که از صحن چمن خاست
شمارهٔ ۲۷ — روضه ی خلد برین بستانسرائی بیش نیست
شمارهٔ ۲۸ — ایکه از باغ رسالت چو تو شمشاد نخاست
شمارهٔ ۲۹ — مرغ جانرا هر دو عالم آشیانی بیش نیست
شمارهٔ ۳۰ — منزل پیر مغان کوی خرابات فناست
شمارهٔ ۳۱ — روز رخسار تو ماهی روشنست
شمارهٔ ۲۵ — یاران همه مخمور و قدح پر می نابست
شمارهٔ ۳۲ — لعل شیرین تو وصفش بر شکر باید نوشت
شمارهٔ ۲۶ — طائر طوریم و خاک آستانت طور ماست
شمارهٔ ۴۰ — غرّه ی ماه جز آن عارض شهر آرا نیست
شمارهٔ ۳۸ — کو دل که او به دام غمت پای‌بند نیست
شمارهٔ ۳۹ — با تو نقشی که در تصوّر ماست
شمارهٔ ۳۶ — اگر ترا غم امثال ما بود غم نیست
شمارهٔ ۳۳ — بدایت غم عشّاق را نهایت نیست
شمارهٔ ۳۴ — دلا جان در ره جانان حجابست
شمارهٔ ۳۵ — بوقت صبح چو آن سرو سیم‌تن بنشست
شمارهٔ ۳۷ — ورطهٔ پر خطر عشق تو را ساحل نیست
شمارهٔ ۴۶ — زاهد مغرور اگر در کعبه باشد فاجر است
شمارهٔ ۴۷ — هیچکس نیست که منظور مرا ناظر نیست
شمارهٔ ۴۲ — از سر جان درگذر گر وصل جانان بایدت
شمارهٔ ۴۸ — ز آتشکده و کعبه غرض سوز و نیاز است
شمارهٔ ۴۳ — گرچه کاری چو عشقبازی نیست
شمارهٔ ۴۱ — تُرک من ترک من بی‌سر و پا کرد و برفت
شمارهٔ ۴۵ — گرنه مرغ چمن از همنفس خویش جداست
شمارهٔ ۴۴ — نوبت زدند و مرغ سحر بانگ صبح گفت
شمارهٔ ۵۳ — چه بر قمر ز شب عنبری نقاب انداخت
شمارهٔ ۵۵ — روی زمین و خون دلم نم گرفته است
شمارهٔ ۵۶ — به بوستان جمالت بهار بسیار است
شمارهٔ ۴۹ — زلف هندوی تو در تاب است و ما را تاب نیست
شمارهٔ ۵۰ — عشق سطانی‌ست کو را حاجت دستور نیست
شمارهٔ ۵۲ — عقل مرغی ز آشیانه ی ماست
شمارهٔ ۵۴ — اگرچه بلبل طبعم هزاردستان است
شمارهٔ ۵۱ — دوش پیری ز خرابات برون آمد مست
شمارهٔ ۵۷ — صبح کز چشم فلک اشک ثریا می‌‌ریخت
شمارهٔ ۵۸ — اینجا نماز زنده دلان جز نیاز نیست
شمارهٔ ۵۹ — ای باغبان بگو که ره بوستان کجاست
شمارهٔ ۶۳ — ان شکر لب که نباتش ز شکر می روید
شمارهٔ ۶۲ — راستی را در سپاهان خوش بود آواز رود
شمارهٔ ۶۱ — بیش ازین بی همدمی در خانه نتوانم نشست
شمارهٔ ۶۴ — می کشندم بخرابات و در آن می کوشند
شمارهٔ ۶۰ — ای درد تو درمان دل و رنج تو راحت
شمارهٔ ۶۸ — این چه بادست که از سوی چمن می آید
شمارهٔ ۶۵ — تا بر آید نفس از عشق دمی باید زد
شمارهٔ ۶۶ — پیداست که از دود دم ما چه برآید
شمارهٔ ۷۱ — آنک هرگز نظری با من شیدا نکند
شمارهٔ ۶۷ — دلم از دست بشد تا بسر او چه رسد
شمارهٔ ۷۰ — پشت بر یار کمان ابروی ما نتوان کرد
شمارهٔ ۷۲ — هیچ‌کس نیست که وصل تو تمنا نکند
شمارهٔ ۶۹ — سپیده دم که صبا بر چمن گذر می کرد
شمارهٔ ۷۸ — گهی که شرح فراقت کنم بدیده سواد
شمارهٔ ۷۷ — در راه قربت ما ره بان چه کار دارد
شمارهٔ ۷۹ — طوطی از پسته تنگ تو شکر گرد آورد
شمارهٔ ۷۵ — حدیث شمع از پروانه پرسید
شمارهٔ ۷۴ — بیا که بی سر زلفت مرا بسر نشود
شمارهٔ ۸۰ — دل من جان ز غم عشق تو آسان نبرد
شمارهٔ ۷۶ — با درد دُرد نوشان درمان چه کار دارد
شمارهٔ ۷۳ — رنج ما بردیم و گنج ارباب دولت برده‌اند
شمارهٔ ۸۱ — گردون کنایتی ز سر بام ما بود
شمارهٔ ۸۳ — به خشم رفته‌ی ما گر به صلح بازآید
شمارهٔ ۸۲ — مراد بین که بپیش مرید باز آید
شمارهٔ ۸۴ — بنگر ای شمع که پروانه دگر باز آمد
شمارهٔ ۸۶ — گلی برنگ تو از غنچه بر نمی آید
شمارهٔ ۸۵ — یار ثابت قدم اینک ز سفر باز آمد
شمارهٔ ۸۸ — درد غم عشق را طبیب نباشد
شمارهٔ ۸۷ — کیست که با من حدیث یار بگوید
شمارهٔ ۹۳ — گمان مبر که دلم میل دوستان نکند
شمارهٔ ۹۵ — کی طرف گلستان چو سر کوی تو باشد
شمارهٔ ۹۴ — کس حال من سوخته جز شمع نداند
شمارهٔ ۸۹ — کس نیست که دست من غمخوار بگیرد
شمارهٔ ۹۶ — ناله ئی کان ز دل چنگ برون می آید
شمارهٔ ۹۰ — بی گلبن وصلت بگلستان نتوان بود
شمارهٔ ۹۱ — همچو شمعم بشبستان حرم یاد کنید
شمارهٔ ۹۲ — ای ساربان بقتل ضعیفان کمر مبند
شمارهٔ ۹۹ — اهل دل پیش تو مردن ز خدا می خواهند
شمارهٔ ۹۷ — پیه سوز چشم من سر شمع ایوان تو باد
شمارهٔ ۱۰۱ — که می‌رود که پیامم به شهر یار رساند
شمارهٔ ۱۰۳ — ای پرده سرایان که درین پرده سرائید
شمارهٔ ۱۰۴ — تاجداری کند آنکس که ز سر درگذرد
شمارهٔ ۱۰۲ — تا چین آن دو زلف سمن سا پدید شد
شمارهٔ ۱۰۰ — هر که را سکه درستست بزر باز نماند
شمارهٔ ۹۸ — چو ترک مهوشم از خواب مست برخیزد
شمارهٔ ۱۱۲ — بی رخ حور بجنت نفسی نتوان بود
شمارهٔ ۱۰۸ — ساقیا می زین فزون تر کن که میخوارن بسند
شمارهٔ ۱۰۹ — لطافت دهنش در بیان نمی گنجد
شمارهٔ ۱۱۰ — ساقیان آبم بجام لعل شکر خا برند
شمارهٔ ۱۰۷ — سوز غم تو آتشم از جان برآورد
شمارهٔ ۱۰۵ — هر کو چو شمع زآتشِ دل تاجِ سر نکرد
شمارهٔ ۱۰۶ — چو خط سبز تو بر آفتاب بنویسند
شمارهٔ ۱۱۱ — بی لاله‌رخان روی به صحرا نتوان کرد
شمارهٔ ۱۱۳ — بآب گل رخ آن گلعذار می شویند
شمارهٔ ۱۱۴ — تا ترا برگ ما نخواهد بود
شمارهٔ ۱۱۷ — تنم تنها نمی خواهد که در کاشانه بنشیند
شمارهٔ ۱۱۵ — اگر آن ماه مهربان گردد
شمارهٔ ۱۱۹ — نور رویت تاب در شمع شبستان افکند
شمارهٔ ۱۱۶ — هر که با نرگس سرمست تو در کار آید
شمارهٔ ۱۲۰ — ز شهر یار که آید که حال یار بگوید
شمارهٔ ۱۱۸ — در پای تو هر کس که سرانداز نیاید
شمارهٔ ۱۲۴ — بدان ورق که صبا در کف شکوفه نهاد
شمارهٔ ۱۲۶ — دیشب همه شب منزل من کوی مغان بود
شمارهٔ ۱۲۵ — خنک آن باد که بر خاک خراسان گذرد
شمارهٔ ۱۲۷ — ای که از شرمت خوی از رخساره ی خور می چکد
شمارهٔ ۱۲۱ — خدا را از سر زاری بگوئید
شمارهٔ ۱۲۸ — جان برافشان اگرت صحبت جانان باید
شمارهٔ ۱۲۲ — چو شام شد بشبستان شتاب باید کرد
شمارهٔ ۱۲۳ — طره های تو کمند افکن طرارانند
شمارهٔ ۱۳۴ — بسالی کی چنان ماهی برآید
شمارهٔ ۱۳۶ — بنشین تا نفسی آتش ما بنشیند
شمارهٔ ۱۳۰ — دوشم وطن بجز در دیر مغان نبود
شمارهٔ ۱۳۲ — ساقیان چون دم از شراب زنند
شمارهٔ ۱۳۱ — چو عکس روی تو در ساغر شراب افتاد
شمارهٔ ۱۲۹ — ترک تیرانداز من کز پیش لشکر می رود
شمارهٔ ۱۳۳ — چون مرا دیده بر آن آتش رخسار افتد
شمارهٔ ۱۳۵ — مهی چون او بماهی برنیاید
شمارهٔ ۱۴۱ — مشنو که چراغ دل من روی تو نبود
شمارهٔ ۱۴۳ — درد من دلخسته بدرمان که رساند
شمارهٔ ۱۴۰ — آن رفت که میل دل من سوی شما بود
شمارهٔ ۱۴۲ — هر که او را قدمی هست ز سر نندیشد
شمارهٔ ۱۴۴ — هر نسخه که در وصف خط یار نویسند
شمارهٔ ۱۳۷ — زنده اند آنها که پیش چشم خوبان مرده اند
شمارهٔ ۱۳۹ — ترک من ترک من گرفت و خطا کرد
شمارهٔ ۱۳۸ — دلبرم را پرّ طوطی بر شکر خواهد فتاد
شمارهٔ ۱۴۵ — مرا ز مهر رخت کی ملال خواهد بود
شمارهٔ ۱۴۷ — مستم ز در خانهٔ خمار برآرید
شمارهٔ ۱۴۹ — مسیح وقتی ازین خسته دم دریغ مدار
شمارهٔ ۱۴۸ — بهار دهر بباد خزان نمی ارزد
شمارهٔ ۱۴۶ — خطی که بر سمن آن گلعذار بنویسد
شمارهٔ ۱۵۱ — برگیر دل ز ملک جهان و جهان بگیر
شمارهٔ ۱۵۰ — معلوم نگردد سخن عشق بتقریر
شمارهٔ ۱۵۲ — بجز نسیم که یابد نصیبی از گلزار
شمارهٔ ۱۶۰ — آشنای تو ز بیگانه و خویشش چه خبر
شمارهٔ ۱۵۹ — قلم گرفتم و می خواستم که بر طومار
شمارهٔ ۱۵۵ — برو ای خواجه و شه را بگدا باز گذار
شمارهٔ ۱۵۴ — ترک عالم گیر و عالم را مسخر کرده گیر
شمارهٔ ۱۵۶ — ای پیر مغان شربتم از دُرد مغان آر
شمارهٔ ۱۵۳ — پندم بچه عقل می دهد پیر
شمارهٔ ۱۵۸ — فتاده‌ام من دیوانه در غم تو اسیر
شمارهٔ ۱۵۷ — ای دل ار سودای جانان داری از جان درگذر
شمارهٔ ۱۶۴ — چون کوتهست دستم از آن گیسوی دراز
شمارهٔ ۱۶۵ — بستیم دل در آن سر زلف دراز باز
شمارهٔ ۱۶۸ — ای مرغ خوش‌نوا چه فرو بسته‌ای نفس
شمارهٔ ۱۶۶ — کجا بود من مدهوش را حضور نماز
شمارهٔ ۱۶۱ — زهی طناب سرا پرده ی تو گیسوی حور
شمارهٔ ۱۶۷ — نه مرا بر سر کوی تو بجز سایه جلیس
شمارهٔ ۱۶۲ — کار من شکسته بسامان رسید باز
شمارهٔ ۱۶۳ — برگ نسرین تو را بی‌خار می‌یابم هنوز
شمارهٔ ۱۶۹ — رخت شمع شبستان می نهندش
شمارهٔ ۱۷۱ — رقم ز غالیه بر طرف لاله زار مکش
شمارهٔ ۱۷۳ — پرده ی از رخ بفکن ای خود پرده ی رخسار خویش
شمارهٔ ۱۷۲ — ای دل مکن انکار و از این کار میندیش
شمارهٔ ۱۷۵ — به سوز سینه رسند اهل دل به ذوق سماع
شمارهٔ ۱۷۴ — بشهریار بگوئید حال این درویش
شمارهٔ ۱۷۶ — بیار باده که وقت گلست و موسم باغ
شمارهٔ ۱۷۰ — آه از آن یار که نبود خبر از یارانش
شمارهٔ ۱۸۰ — ای کرده تیره شب را بر آفتاب منزل
شمارهٔ ۱۸۲ — باغبان گو برو مپیما کز گل
شمارهٔ ۱۸۱ — مرا که راه نماید کنون بخانه ی دل
شمارهٔ ۱۸۳ — یا مُسرع الشمال اذا تَحصل الوصول
شمارهٔ ۱۷۷ — چون آتش خور شعله زد از شیشه ی شفاف
شمارهٔ ۱۷۸ — شمیم باغ بهشتست یا نسیم عراق
شمارهٔ ۱۸۴ — مقاربت نشود مرتفع ببعد منازل
شمارهٔ ۱۷۹ — ای سرو خرامنده ی بستان حقایق
شمارهٔ ۱۸۶ — شب رحیل ز افغان خستگان مراحل
شمارهٔ ۱۸۷ — هرگه که ز خرگه بچمن بار دهد گل
شمارهٔ ۱۸۹ — ز روی خوب تو گفتم که پرده برفکنم
شمارهٔ ۱۸۸ — چون ما بکفر زلف تو اقرار کرده ایم
شمارهٔ ۱۹۰ — ترا که گنج گشودی ز زخم مار چه غم
شمارهٔ ۱۹۱ — روزگاری روی در روی نگاری داشتم
شمارهٔ ۱۹۲ — در جهان وقف حریم حرم او کردیم
شمارهٔ ۱۸۵ — مرا که نیست بخاک درت امید وصول
شمارهٔ ۱۹۶ — داریم دلی پر غم و غمخوار نداریم
شمارهٔ ۱۹۷ — تا چند بشادی می غمهای تو نوشم
شمارهٔ ۱۹۸ — بلبلان که رساند نسیم باغ ارم
شمارهٔ ۱۹۹ — چو بر کشی علم قربت از حریم حرم
شمارهٔ ۱۹۴ — مردیم در خمار و شرابی نیافتیم
شمارهٔ ۲۰۰ — اکنون که از بهشت نشان می دهد نسیم
شمارهٔ ۱۹۳ — من از آن لحظه که در چشم تو دیدم مستم
شمارهٔ ۱۹۵ — من بیدل نگر از صحبت جانان محروم
شمارهٔ ۲۰۴ — ما قدح کشتی و دل را همچو دریا کرده ایم
شمارهٔ ۲۰۶ — آن ماه پری رخ را در خانه نمی بینم
شمارهٔ ۲۰۳ — ایدل ار خواهی بدولتخانه ی جانت برم
شمارهٔ ۲۰۷ — مدام آن نرگس سرمست را در خواب می بینم
شمارهٔ ۲۰۱ — کشتی ما کو که ما زورق در آب افکنده ایم
شمارهٔ ۲۰۲ — با لعل او ز جوهر جان در گذشته ایم
شمارهٔ ۲۰۵ — ای تنم کرده ز غم موئی و در مو زده خم
شمارهٔ ۲۰۸ — گلی به رنگ تو در بوستان نمی‌بینم
شمارهٔ ۲۱۲ — ما زرخ کار خویش پرده برانداختیم
شمارهٔ ۲۱۱ — اشکست که می گردد در کوی تو همرازم
شمارهٔ ۲۱۳ — ز لعلم ساغری در ده که چون چشم تو سرمستم
شمارهٔ ۲۱۵ — خیز تا باده در پیاله کنیم
شمارهٔ ۲۱۶ — حکایت رخت از آفتاب می شنوم
شمارهٔ ۲۱۴ — گرچه من آب رخ از خاک درت یافته ام
شمارهٔ ۲۰۹ — نشان دل بی نشان از که جویم
شمارهٔ ۲۱۰ — صبحدم دل را مقیم خلوت جان یافتم
شمارهٔ ۲۲۳ — بگذائی بسر کوی شما آمده ایم
شمارهٔ ۲۲۴ — خیز تا برگ صبوحی بچمن ساز کنیم
شمارهٔ ۲۲۲ — ای لاله برگ خوش نظرت گلستان چشم
شمارهٔ ۲۱۹ — ما دلی ایثار او کردیم و جانی یافتیم
شمارهٔ ۲۱۷ — مدتی شد که درین شهر گرفتار توایم
شمارهٔ ۲۱۸ — گر نگویم دوستی از دوستانت بوده ام
شمارهٔ ۲۲۱ — بیا که هندوی گیسوی دلستان تو باشم
شمارهٔ ۲۲۰ — آنک لعلش عین آب زندگانی یافتیم
شمارهٔ ۲۲۷ — کیست که گوید ببارگاه سلاطین
شمارهٔ ۲۲۶ — حَنّ فی روض الهوی قلبی کما ناح الحِمام
شمارهٔ ۲۲۹ — تا چند دم از گل زنی ای باد بهاران
شمارهٔ ۲۲۸ — تحیتی چو هوای ریاض خلد برین
شمارهٔ ۲۳۲ — دوش چون از لعل میگون تو می گفتم سخن
شمارهٔ ۲۳۰ — ای باد سحرگاهی زینجا گذری کن
شمارهٔ ۲۳۱ — خوشا صبح و صبوحی با هُمالان
شمارهٔ ۲۲۵ — نسیم زلف تو از نوبهار می شنوم
شمارهٔ ۲۳۵ — چه خوشست باده خوردن به صبوح در گلستان
شمارهٔ ۲۳۶ — ترا که گفت که قصد دل شکسته ی ما کن
شمارهٔ ۲۳۸ — ای صبا احوال دل با آن صنم تقریر کن
شمارهٔ ۲۳۷ — نسیم صبح کز بویش مشام جان شود مشکین
شمارهٔ ۲۳۹ — بمن رسید نوید وصال دلداران
شمارهٔ ۲۴۰ — هر کس که برگرفت دل از جان چنانک من
شمارهٔ ۲۳۴ — خیز و در بحر عدم غوطه خور و ما را بین
شمارهٔ ۲۳۳ — امشب ای یار قصد خواب مکن
شمارهٔ ۲۴۱ — سخن عشق نشاید بر هر کس گفتن
شمارهٔ ۲۴۵ — وقت صبوح شد بشبستان شتاب کن
شمارهٔ ۲۴۴ — بوقت صبح ندانم چه شد که مرغ چمن
شمارهٔ ۲۴۸ — که بر ز سرو روان تو خورد راست بگو
شمارهٔ ۲۴۶ — ای چشم تو چشم بند مستان
شمارهٔ ۲۴۷ — ای صبا حال جگر گوشه ی ما چیست بگو
شمارهٔ ۲۴۲ — هر که شد با ساکنان عالم علوی قرین
شمارهٔ ۲۴۳ — بسی خون جگر دارد سر زلف تو در گردن
شمارهٔ ۲۵۲ — ای شب قدر بیدلان طره ی دلربای تو
شمارهٔ ۲۵۴ — ایکه چو موی شد تنم در هوس میان تو
شمارهٔ ۲۵۵ — آن عید نیکوان بدر آمد بعید گاه
شمارهٔ ۲۴۹ — برو ای باد بدان سوی که من دانم و تو
شمارهٔ ۲۵۱ — نفحه ی گلشن عشق از نفس ما بشنو
شمارهٔ ۲۵۶ — خسرو گل بین دگر ملک سکندر یافته
شمارهٔ ۲۵۰ — ای چراغ دیده ی جان روی تو
شمارهٔ ۲۵۳ — بآفتاب جهانتاب سایه پرور تو
شمارهٔ ۲۵۹ — ترک من هر لحظه گیرد با من از سر خرخشه
شمارهٔ ۲۶۰ — ای سنبل تازه دسته بسته
شمارهٔ ۲۶۱ — پری رخا منه از دست یکزمان شیشه
شمارهٔ ۲۶۲ — تخت خیری بین دگر بر تخته ی خارا زده
شمارهٔ ۲۶۳ — مه بی مهر من ز شعر سیاه
شمارهٔ ۲۵۸ — ای دلم جان و جهان در راه جانان باخته
شمارهٔ ۲۵۷ — ای پسر دامن اهل قدم از دست مده
شمارهٔ ۲۶۴ — چون سنبلت که دید سیاهی سرآمده
شمارهٔ ۲۶۵ — آن ترک بلغاری نگر با چشم خونخوار آمده
شمارهٔ ۲۶۸ — دیشب ای باد صبا گویی که جایی بوده‌ای
شمارهٔ ۲۷۰ — ایکه گوئی کز چه رو سرگشته می گردی چو گوی
شمارهٔ ۲۶۹ — دوش پیری یافتم در گوشه ی میخانه ئی
شمارهٔ ۲۷۱ — ای دل اگر دیو نئی ملک سلیمان چکنی
شمارهٔ ۲۷۲ — مستی ز چشم دلکش میگون یار جوی
شمارهٔ ۲۶۶ — ای حبش برچین و چین در زنگبار انداخته
شمارهٔ ۲۶۷ — از لب شیرین چون شکّر نبات آورده‌ای
شمارهٔ ۲۷۷ — چه جرم رفت که رفتی و ترک ما کردی
شمارهٔ ۲۷۸ — نه عهد کرده‌ای آخر که قصد ما نکنی
شمارهٔ ۲۸۰ — پرواز کن ای مرغ و بگلزار فرود آی
شمارهٔ ۲۷۴ — سحر چون باد عیسی دم کند با روح دمسازی
شمارهٔ ۲۷۹ — ای پیک عاشقان اگر از حالم آگهی
شمارهٔ ۲۷۳ — میا در قلب ای دل که بازی نیست جانبازی
شمارهٔ ۲۷۵ — ای از حیای لعل لبت آب گشته می
شمارهٔ ۲۷۶ — آب رخ ما بری و باد شماری
شمارهٔ ۲۸۱ — مهر سلمی ورزی و دعوی سلمانی کنی
شمارهٔ ۲۸۲ — ای روضه ی رضوان ز سر کوی تو بابی
شمارهٔ ۲۸۳ — زهی اشکم ز شوق لعل میگون تو عنّابی
شمارهٔ ۲۸۵ — ای نفس مشک بیز باد بهاری
شمارهٔ ۲۸۸ — در باز جان گر آرزوی جان طلب کنی
شمارهٔ ۲۸۷ — یاد باد آنک دلم را مدد جان بودی
شمارهٔ ۲۸۴ — گل سوری دگر بجلوه گری
شمارهٔ ۲۸۶ — باز، هرچند که در دستِ شَهان دارد جای
شمارهٔ ۲۹۳ — خوشا شراب محبت ز ساغر ازلی
شمارهٔ ۲۹۵ — تشنه‌ام تا به کی آخر بده آبی ساقی
شمارهٔ ۲۹۴ — تو چون قربان نمی گردی کجا همکیش ما باشی
شمارهٔ ۲۹۶ — زُر أرض دار سُعدی یا بارق الغوادی
شمارهٔ ۲۸۹ — دوش برطرف چمن گلبانک می زد بلبلی
شمارهٔ ۲۹۱ — راه بی پایان عشقت را نیابم منزلی
شمارهٔ ۲۹۰ — خوشا وقتی که از بستانسرائی
شمارهٔ ۲۹۲ — جان پرورم گهی که تو جانان من شوی
شمارهٔ ۲۹۷ — یا ملولاً عن سلامی أنت فی الدنیا مرا می
شمارهٔ ۲۹۸ — یا من الیک میلی قف ساعة قبیلی
شمارهٔ ۲۹۹ — یا من قریرة مقلتی لقیاک غایة منیتی