شمارهٔ ۱۰۴ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر به ستایش زیبایی و جذابیت معشوق خود می‌پردازد. او معشوق را به ماه و ستارگان تشبیه کرده و زیبایی‌اش را همانند خورشید می‌داند. همچنین اشاره‌ای به نوشیدنی از آن معشوق دارد که ممکن است گلابی از گل یا عطری دل‌انگیز باشد. در مجموع، شعر تجلیلی از زیبایی و لطافت عشق است.