رباعیات — بدایع الجمال خواجوی کرمانی
فهرست شعرها
- شمارهٔ ۳ — ای روز جهان‌تاب تو همسایهٔ شب
- شمارهٔ ۴ — تا مایهٔ سودای تو سرمایهٔ ماست
- شمارهٔ ۵ — یاری اگرت تیغ زند راحت ماست
- شمارهٔ ۱ — از زلف تو سودائی و شیدا دل ما
- شمارهٔ ۲ — ای خیل غمت برده به یغما دل ما
- شمارهٔ ۷ — آن لعل که گنج شایگان‌ست کجاست؟
- شمارهٔ ۸ — زین‌سان که به زیر پای غم گشتم پست
- شمارهٔ ۹ — اکنون که ز سبزه آسمانی شد دشت
- شمارهٔ ۱۰ — چون خسرو گل به جای جمشید نشست
- شمارهٔ ۱۳ — گر سرو سهی به قد او ماند راست
- شمارهٔ ۱۱ — نرگس که مدام خوش‌دل و سرمست است
- شمارهٔ ۶ — بر گردش چرخ چون نمی‌باشد دست
- شمارهٔ ۱۲ — مه ذره‌ای از مهر رخ مهوش ماست
- شمارهٔ ۱۴ — ای آن که شبت جیب ثریا بگرفت
- شمارهٔ ۱۵ — ای چشم تو مخمور و من از چشم تو مست
- شمارهٔ ۱۶ — هر چند که یک موی نَیرزم بر دوست
- شمارهٔ ۱۷ — بر خاک درت غم‌ست کو محرم ماست
- شمارهٔ ۱۸ — چون زلف تو بر مه سر چوگان بشکست
- شمارهٔ ۲۱ — از چشم تو هر که مِی‌پرستی آموخت
- شمارهٔ ۲۰ — می‌گفت مگر ملامت از ما بگرفت
- شمارهٔ ۱۹ — ای سرو سهی که قد و بالات خوش‌ست
- شمارهٔ ۲۵ — گر یار نه آن بود که ره می‌پیمود
- شمارهٔ ۲۴ — آن کو به سوی کعبه مرا راه نمود
- شمارهٔ ۲۶ — دیدیم که در کعبه به جز یار نبود
- شمارهٔ ۲۷ — آن‌ها که دوای دل افگار کنند
- شمارهٔ ۲۳ — با اشک و رخ ار سیم و زرت گردانند
- شمارهٔ ۲۸ — مستان چو هوای در میخانه کنند
- شمارهٔ ۲۹ — هر کو لب جام لا یزالی بوسد
- شمارهٔ ۲۲ — رو نیست شو ای خواجو که هستت خوانند
- شمارهٔ ۳۴ — مخمورم و از کسی شرابم نرسید
- شمارهٔ ۳۳ — در ماتم من مرغ صراحی مؤید
- شمارهٔ ۳۷ — چون باد صبا زرویت آگاهی داد
- شمارهٔ ۳۵ — نرگس بنگر نشسته در سایهٔ بید
- شمارهٔ ۳۶ — چون گل‌رخ ما پرده ز عارض بگشاد
- شمارهٔ ۳۰ — ای آنک دل از مهر رخت جان نبرد
- شمارهٔ ۳۱ — آن یار که درد از دل ما می‌چیند
- شمارهٔ ۳۲ — از دیدهٔ من چو دم‌به‌دم خون آید
- شمارهٔ ۴۵ — ای کرده دلم به چین گیسو در بند
- شمارهٔ ۳۸ — مانند رخت صبا هر آن لاله که دید
- شمارهٔ ۳۹ — شب هندوی آن طرهٔ مه‌فرسا شد
- شمارهٔ ۴۳ — هر آه که از دلم بدر می‌آید
- شمارهٔ ۴۲ — هر دم ز دلم آتش عشق افروزد
- شمارهٔ ۴۰ — چشمم که مدام آن حسرت بارد
- شمارهٔ ۴۱ — چون طره ز پای یار سر برگیرد
- شمارهٔ ۴۴ — کس نیست که در درد و غمم می‌پرسد
- شمارهٔ ۴۶ — لعل تو به خاتم سلیمان بخرند
- شمارهٔ ۴۷ — مگذار که هر کس خط و خالت بیند
- شمارهٔ ۴۸ — چون شاهد مه غره غرّا بنمود
- شمارهٔ ۵۰ — آن شب که ز زلفت گرهم بگشاید
- شمارهٔ ۴۹ — هر کس که دلش ز عشق فرسوده شود
- شمارهٔ ۵۱ — چون سوز غم تو از جهان برخیزد
- شمارهٔ ۵۲ — چشمم که ز خون، رخم منقش بیند
- شمارهٔ ۵۳ — مقبول تو عمر جاودانی یابد
- شمارهٔ ۵۷ — ماهی که نبات از شکر آورد پدید
- شمارهٔ ۵۸ — چشمم چو بر آن قامت رعنا افتد
- شمارهٔ ۵۶ — آنکش غم عشق دل‌نوازی نکند
- شمارهٔ ۵۴ — چون عکس تو بر جهان جان می‌افتد
- شمارهٔ ۶۰ — گر خلد برین در نظرم خواهد بود
- شمارهٔ ۵۵ — در چشم رخت مهِ فلک میل کشید
- شمارهٔ ۶۱ — در بوتهٔ غم هر که چو زر بگذارد
- شمارهٔ ۵۹ — از لوح غمت نام و نشانم نرود
- شمارهٔ ۶۵ — تا چند توان کرد درین قصر دو در
- شمارهٔ ۶۷ — چون مرغ چمن برآورد بانگ هزار
- شمارهٔ ۶۸ — نرگس بنگر که در دهان دارد زر
- شمارهٔ ۶۹ — در کوی تو غم ز شادمانی خوش‌تر
- شمارهٔ ۶۶ — در ساغر جان ما شراب اولی‌تر
- شمارهٔ ۶۳ — ای در دلم آتش غم و در جان دود
- شمارهٔ ۶۲ — یا رب کی آن چشم و چراغم برسد؟
- شمارهٔ ۶۴ — تا کی چو مسیح دم ز طاعات زنید؟
- شمارهٔ ۷۰ — ای شمع! دلم یافته از مهر تو نور
- شمارهٔ ۷۲ — رفتی ز برم ولی نرفتی ز ضمیر
- شمارهٔ ۷۵ — مطرب بزن و غم‌زدگان را بنواز
- شمارهٔ ۷۱ — در ساعد سیمین چه کنی پارهٔ زر؟
- شمارهٔ ۷۳ — ای یافته از خاک درت افسر سر
- شمارهٔ ۷۶ — ای مرغ! دلم کرده به کویَت پرواز
- شمارهٔ ۷۴ — ای چشم بد از طلعت زیبای تو دور
- شمارهٔ ۷۷ — هنگام گل و عید صیام‌ست امروز
- شمارهٔ ۷۹ — ناگشته شبی چو طره هم زانویش
- شمارهٔ ۷۸ — ای چشمهٔ نوشَت به روان بخشی فاش
- شمارهٔ ۸۰ — ای خواجه! شه مملکت‌آرائی باش
- شمارهٔ ۸۱ — ای لعل لبت برده ز یاقوت سبق
- شمارهٔ ۸۲ — روزی که من از جهان روم با دل تنگ
- شمارهٔ ۸۳ — هر صبح که از پرده برون آید گل
- شمارهٔ ۸۵ — ای لعل تو آتش زده در آب زلال
- شمارهٔ ۸۴ — ای من شده بی رخ تو از ناله چو نال
- شمارهٔ ۹۲ — جانا ز من بی سر و بی پات چه غم؟
- شمارهٔ ۹۳ — بی روی تو من در آرزویت می‌رم
- شمارهٔ ۸۹ — عیبم مکن ای خواجه که تا من هستم
- شمارهٔ ۸۶ — ای سنبل تو ریخته در دامن گل
- شمارهٔ ۸۷ — ای مهر رخت مشعلهٔ دیدهٔ دل
- شمارهٔ ۸۸ — ای طرفه که نشنید کسی آوازم
- شمارهٔ ۹۰ — از بادهٔ بی‌خودی بر انسان مستم
- شمارهٔ ۹۱ — آن فتنه که تا ماش به چنگ آمده‌ایم
- شمارهٔ ۹۸ — روزی که نه باغ بود و نی گل، نه سمن
- شمارهٔ ۹۷ — ای دل! طلب درد کن و درمان بین
- شمارهٔ ۹۹ — ای دل! دل ازین روزن شش سو بر کن
- شمارهٔ ۱۰۰ — ای جان به غمت شاد، غمت شادی جان
- شمارهٔ ۹۵ — بر دست خیال چشم مستت خوابم
- شمارهٔ ۱۰۱ — تا کی طلب شراب خواهی کردن؟
- شمارهٔ ۹۴ — با درد غم تو نام درمان نبرم
- شمارهٔ ۹۶ — ای دل دو جهان به دیدهٔ جان می‌بین
- شمارهٔ ۱۰۲ — ای چیده گل و کرده کنار از گلشن
- شمارهٔ ۱۰۴ — نرگس نگر ای ماهرخِ زهره‌جبین
- شمارهٔ ۱۰۶ — ای ابروی شوخ تو نمودار کمان
- شمارهٔ ۱۰۵ — ای برگ گُلت به مشک ناب آبستن
- شمارهٔ ۱۰۳ — هر دم برود ز باده هوشِ دلِ من
- شمارهٔ ۱۰۹ — گفتم که «مکِش گِرد رخ آن خط سیاه»
- شمارهٔ ۱۰۷ — چون دل به تو دادم ای بت عهد شکن
- شمارهٔ ۱۰۸ — جز شوق مرا از دو جهان چیست؟ بگو
- شمارهٔ ۱۱۶ — آن ماه که بر میان کمر سازد موی
- شمارهٔ ۱۱۴ — ای خواجو اگر می‌بری از مستی بوی
- شمارهٔ ۱۱۰ — بر بوی سمن بین چمن از دست شده
- شمارهٔ ۱۱۱ — ای هم‌نفسم در شب هجران تو آه
- شمارهٔ ۱۱۵ — نرگس که به تاجداری‌ست ارزانی
- شمارهٔ ۱۱۲ — ای دست من از دامن وصلت کوتاه
- شمارهٔ ۱۱۳ — چون رخ بنمودی ای بت یغمائی
- شمارهٔ ۱۱۷ — ای از لب لعلت می نوشین عرقی