شمارهٔ ۱۱۷ خواجوی کرمانی
خواجوی کرمانی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای از لب لعلت می نوشین عرقی
بر خوان جمالت مه تابان طبقی
چون دفتر حسن تو ز هم بگشودند
افتاد به دست گل سوری ورقی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقش اشاره می‌کند. او از نوشیدن عرقی شیرین از لب‌های او سخن می‌گوید و به زیبایی‌های چهره‌اش مانند ماه تابان اشاره دارد. همچنین، وقتی که زیبایی‌های او مانند یک دفتر باز می‌شود، برگه‌ای از گل سرخ به دست شاعر می‌افتد. این تصویرسازی‌ها نشان‌دهنده عشق و شگفتی شاعر از زیبایی معشوق است.