شمارهٔ ۳۳ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از غم و اندوه خود سخن می‌گوید و از مرغ صراحی (نماد نوشین‌زبان) می‌خواهد تا در ماتمش با گریه، چشم جامش را شستشو دهد. او بیان می‌کند که از خاکش، خارهایی به ظهور می‌رسند که تا قیامت، گل‌های زیبای حمری (قرمز) خواهند رویید. این شعر حاکی از پیوند عمیق غم و زیبایی است.