شمارهٔ ۴۸ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به زیبایی یک معشوق اشاره می‌کند که مانند مه و با گیسوان مشکی‌اش چشم‌ها را به خود خیره می‌کند. شاعر در دستش دفتری دارد و ناگهان احساساتی عمیق و غم‌انگیز به او دست می‌دهد، به‌طوری که در می‌یابد تمامی احساساتش در یک لحظه از دستش می‌رود مانند اینکه یک موج سفینه‌اش را برباید.