شمارهٔ ۷۶ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر با اشتیاق و longing به سوی معشوق خود پرواز می‌کند و چشمش به دنبال کبوتر وصال اوست. او به یاد زیبایی‌های زلف سیاه معشوقش است و دل بی‌قرارش در شب‌های طولانی به خیال او مشغول است.