شمارهٔ ۹۲ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل درباره عشق و درد فراق صحبت می‌کند. شاعر به معشوق می‌گوید که از نداشتن سر و پا بی‌غم است، چون عشق و ناله عاشقان او را شاد می‌کند. حتی اگر کسی به زمین بیفتد و از عشق ناامید شود، باز هم از دیدن چهره محبوب ناراحت نیست، زیرا این عشق برای او ارزشمندتر از هر چیز دیگری است.