شمارهٔ ۹۶ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات اشاره به دیدن و شناخت عمیق دارد. شاعر به «ایدل» (عاشق) می‌گوید که با چشم جان، هر دو جنبه ی پیدا و پنهان را ببیند. او می‌خواهد بگوید که برای درک واقعی عشق، باید عمق وجود را بشناسد و در آینه‌ی جان خود، تجلی وجه جانان را مشاهده کند. به عبارتی، عشق و حقیقت عاشقانه تنها با بیداری و درک درونی ممکن است.