شمارهٔ ۱۱ - ایضاً خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گوینده به وضعیتی اشاره می‌کند که در آن سوار بر اسب، به سرعت حرکت می‌کند و دنیای او بالاست. او با زدن پاشنه بر اسب، آن را به حرکت درمی‌آورد و احساس خستگی از انسان‌هایی را نشان می‌دهد که به آنها وابسته است. اسب نیز که خسته است، صدایی از خود درآورده و سوالی را مطرح می‌کند که از چه کسی باید گلایه کرد، وقتی که مشکل از خود ماست.