شمارهٔ ۱۴ - وله خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات آرزو دارد افرادی را در اصفهان ببیند که وضعیتشان متفاوت است. او از کمال الدین مظفر که در خاک مدفون شده و جمال الدین ساوی که بر دار (دار زدن) قرار دارد، نام می‌برد. همچنین به دو نفر دیگر اشاره می‌کند که یکی در چاهی افتاده و دیگری بر سر دار است. این ابیات نشان‌دهنده‌ی تنهایی و درد افراد در شرایط مختلف اجتماعی و سیاسی است.