شمارهٔ ۱۷ - وله خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به بیان احساس خُلقی و نکوهش از روحیات انسان‌ها می‌پردازد. او به فردی که او را کوچک شمرده و تحقیر کرده، اعتراض می‌کند و بیان می‌کند که وقتی در مسجد مسلمان‌ها با مجوسی‌ها زندگی می‌کند، این امر طبیعی است. همچنین شاعر از زوال دنیا و کمبود صداقت در رفتارها سخن می‌گوید، و به تناقضات زندگی اشاره می‌کند که برخی در جستجوی مقام و ثروت، از حقیقت فاصله می‌گیرند. شاعر به بیداری وجدان و حقیقت جویی دعوت می‌کند و می‌گوید نباید با تظاهر به جلوه‌گری، به فریب دیگری پرداخت. همچنین، به نااستواری زندگی و هوس‌های بشری اشاره می‌کند که برخی افراد برای مقام و قدرت، دیگران را فراموش می‌کنند. در نهایت، شاعر به نظر می‌رسد که قدرت و مقام، ناپایدار است و این بازی‌های دنیوی به زودی به سرانجامی ختم خواهد شد که در آن، عدالت و مرگ به سراغ همه خواهند آمد. او با اشاراتی کنایه‌آمیز به تناقض‌های زندگی، به عواقب ناگوار آنها می‌پردازد.