شمارهٔ ۲۶ - وله خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به وصف مقام و شخصیت بلند مرتبه یحیی می‌پردازد. او می‌گوید که یحیی مانند کسی نیست که از مادر ارکان به دنیا آمده باشد. کنایه به این که او دارای مقام و مقامتی خاص است. شاعر به سقا بودن او اشاره می‌کند و می‌گوید هر بار که یحیی را ببیند که در حال ایستادن است، بر او آفرین می‌گوید. او لقب "صدر" را به خاطر سال‌ها زحمت و تلاش یحیی به او نهاده‌اند. همچنین توصیف می‌کند که چهره یحیی به دلیل سال‌ها رنج و زحمت به رنگ سیاه درآمده است. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که هر کس توانایی نداشته باشد تا خدمتی انجام دهد، نباید از یحیی چیزی کم بگیرد؛ چرا که او بسیار داده است.