شمارهٔ ۱۴ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و جذابیت یک معشوق می‌پردازد که به مانند ماه نیمروزی است. شاعر در وصف معشوقش می‌گوید که زیبایی او با هیچ چیز قابل مقایسه نیست و مایه خوشبختی و شادی است. او به ویژگی‌های ظاهری و باطنی معشوق اشاره می‌کند، از جمله چهره، زلف و رفتار شیرینش. شاعر از معشوق دعوت می‌کند تا از زیبایی و لذت‌های زندگی بهره‌مند شوند و در عین حال به غم و ناملایمات عشق اشاره می‌کند که نباید مانع از شادی و محبت شود. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که نباید به کسی که فقط جفا می‌کند محبت کرد و بهتر است خود را در زیبایی‌ها و لذت‌های زندگی غرق کرد.