غزلیات — حضریات خواجوی کرمانی

Name: غزلیات — حضریات خواجوی کرمانی
Author: خواجوی کرمانی

خواجوی کرمانی / حضریات

فهرست شعرها

شمارهٔ ۲ — می رود آب رخ از باده ی گلرنگ مرا
شمارهٔ ۳ — ساقیا وقتِ صبوح آمد بیار آن جام را
شمارهٔ ۵ — آب آتش می برد خورشید شب پوش شما
شمارهٔ ۴ — دست گیرید درین واقعه کافتاد مرا
شمارهٔ ۶ — همچو بالات بگویم سخنی راست تو را
شمارهٔ ۷ — مگذار مطرب را دمی کز چنگ بنهد چنگ را
شمارهٔ ۸ — یاد باد آنکه بروی تو نظر بود مرا
شمارهٔ ۱ — سبحان من یسبّحه الرَّمل فی القفار
شمارهٔ ۱۱ — وقت صبوح شد بیار آن خور مه نقاب را
شمارهٔ ۱۰ — رام را گر برگ گل باشد نبیند ویس را
شمارهٔ ۱۲ — ای ماه قبچاقی شب است از سر بِنِهْ بَغطاق را
شمارهٔ ۱۳ — آن ماه مهر پیکر نامهربان ما
شمارهٔ ۱۵ — گوئیا عزم ندارد که شود روز امشب
شمارهٔ ۱۴ — رحم بر گدایان نیست ماه نیمروزی را
شمارهٔ ۱۶ — ای چشم نیمخواب تو از من ربوده خواب
شمارهٔ ۹ — آن نقش بین که فتنه کند نقش بند را
شمارهٔ ۱۹ — دیشب در آمد آن بت مه‌روی شب‌نقاب
شمارهٔ ۲۰ — ای ز چشمت رفته خواب از چشم خواب
شمارهٔ ۲۱ — مغنّی وقت آن آمد که بنوازی رباب
شمارهٔ ۱۸ — طمع مدار که دوری گزینم از رخ خوب
شمارهٔ ۲۲ — ای کرده مه را از تیره شب نقاب
شمارهٔ ۲۳ — ای خط سبز تو همچون برگ نیلوفر در آب
شمارهٔ ۲۴ — طرّه مشکین نباشد بر رخ جانان غریب
شمارهٔ ۱۷ — ای لب لعلت ز آب زندگانی برده آب
شمارهٔ ۲۸ — دلبرا سنبل هندوی تو در تاب چراست
شمارهٔ ۲۵ — سحر بگوش صبوحی کشان باده پرست
شمارهٔ ۲۶ — زلفش نافه ی تاتار تاریست
شمارهٔ ۲۹ — وه که از دست سر زلف سیاهت چه کشیده‌ست
شمارهٔ ۳۰ — این باد کدامست که از کوی شما خاست
شمارهٔ ۳۱ — لب شیرین تو هر دم شکرانگیزترست
شمارهٔ ۲۷ — شعاع چشمه ی مهر از فروغ رخسارست
شمارهٔ ۳۲ — کاف و نون جزوی از اوراق کتب خانه ماست
شمارهٔ ۳۷ — چو طلعت تو مرا منتهای مقصودست
شمارهٔ ۳۸ — ایکه از سرچشمه ی نوشت برفت آب نبات
شمارهٔ ۳۳ — ای که شهد شکرین تو برد آب نبات
شمارهٔ ۳۴ — پیش اسبت رخ نهم ز آنرو که غم نبود زمات
شمارهٔ ۳۹ — ای قمر تابی از بنا گوشت
شمارهٔ ۳۵ — رخسار تو شمع کایناتست
شمارهٔ ۳۶ — سنبلش برگ ارغوان بگرفت
شمارهٔ ۴۰ — هر که مجنون نیست از احوال لیلی غافلست
شمارهٔ ۴۴ — آن حور ماه چهره که رضوان غلام اوست
شمارهٔ ۴۶ — از لعل آبدار تو نعلم بر آتشست
شمارهٔ ۴۵ — ز کفر زلفت ایمان می توان یافت
شمارهٔ ۴۸ — کدام دل که گرفتار و پای بند تو نیست
شمارهٔ ۴۷ — هنوزت نرگس اندر عین خوابست
شمارهٔ ۴۱ — فروغ عارض او یا سپیده سحرست
شمارهٔ ۴۳ — خطی کز تیره شب برخور نوشتست
شمارهٔ ۴۲ — ترا که طره ی مشکین و خط زنگاریست
شمارهٔ ۵۵ — برمه از سنبل پرچین تو پرچین بگرفت
شمارهٔ ۵۶ — جان من جان مرا چون ضرر از بیماریست
شمارهٔ ۵۰ — ترا که نرگس مخمور و زلف مهپوشست
شمارهٔ ۵۱ — یاقوت روان بخش تو تا قوت روانست
شمارهٔ ۴۹ — هیچ دل نیست که میلش بدلارائی نیست
شمارهٔ ۵۴ — در سر زلف سیاه تو چه سوداست که نیست
شمارهٔ ۵۲ — منزلگه جانست که جانان من آنجاست
شمارهٔ ۵۳ — مشنو که مرا با لب لعلت هوسی نیست
شمارهٔ ۵۷ — کفر سر زلف تو ایمان ماست
شمارهٔ ۵۹ — دلبرا خورشید تابان ذره ئی از روی تست
شمارهٔ ۶۱ — بوستان طلعتش را نو بهاری دیگرست
شمارهٔ ۵۸ — از روضه ی نعیم جمالش روایتیست
شمارهٔ ۶۰ — آن نه رویست مگر فتنه ی دور قمرست
شمارهٔ ۶۲ — گفتمش روی تو صدره ز قمر خوبترست
شمارهٔ ۶۴ — در خنده آن عقیق شکر ریز خوشترست
شمارهٔ ۶۳ — ماهم از شب سایبان بر آفتاب انداختست
شمارهٔ ۷۰ — بهار روی تو بازار مشتری بشکست
شمارهٔ ۷۱ — عنبرست آن دام دل یا زلف عنبرسای دوست
شمارهٔ ۷۲ — تا کی ندهی داد من ای داد ز دستت
شمارهٔ ۶۶ — بیمار چشم مست تو رنجور خوشترست
شمارهٔ ۶۸ — سحرگه ماه عقرب زلف من مست
شمارهٔ ۶۵ — ای جان جهان جان و جهان برخی جانت
شمارهٔ ۶۹ — ای پیک صبا حال پریچهره ی ما چیست
شمارهٔ ۶۷ — دردا که یار در غم و دردم بماند و رفت
شمارهٔ ۷۳ — جانم از غم بلب رسیده ی تست
شمارهٔ ۷۴ — ترا که موی میان هم وجود و هم عدمست
شمارهٔ ۷۷ — این چنین صورت گر از آب و گلست
شمارهٔ ۷۸ — رخش با آب و آتش در نقابست
شمارهٔ ۷۶ — آنچه نماز زنده دلان جز نیاز نیست
شمارهٔ ۷۵ — ز عشق غمزه و ابروی آن صنم پیوست
شمارهٔ ۷۹ — گره ی زلف بهم برزده کاین مشک تتارست
شمارهٔ ۸۰ — ایکه از دفتر حسنت مه تابان بابیست
شمارهٔ ۸۱ — شکنج زلف سیاه تو بر سمن چه خوشست
شمارهٔ ۸۲ — ایکه زلف سیهت بر گل روی آشفته‌ست
شمارهٔ ۸۳ — ای من زدو چشم نیم مستت مست
شمارهٔ ۸۴ — چو از برگ گلشن سنبل دمیدست
شمارهٔ ۸۵ — آنزمان مهر تو می جست که پیمان می بست
شمارهٔ ۸۷ — بتی که طرّه او مجمع پریشانیست
شمارهٔ ۸۶ — اهل دل را از لب شیرین جانان چاره نیست
شمارهٔ ۸۸ — هیچ روئی نیست کز چرخ سیه رو زرد نیست
شمارهٔ ۹۶ — ایکه لبت آب شکر ریختست
شمارهٔ ۹۵ — آن ترک پریچهره مگر لعبت چینست
شمارهٔ ۹۴ — گر از جور جانان ننالی رواست
شمارهٔ ۸۹ — مرا یاقوت او قوت روانست
شمارهٔ ۹۰ — دلم با مردم چشمت چنانست
شمارهٔ ۹۱ — گفتم که چرا صورتت از دیده نهانست
شمارهٔ ۹۲ — با منت کینه و با جمله صفاست
شمارهٔ ۹۳ — سپیده دم که جهان بوی نوبهار گرفت
شمارهٔ ۹۷ — ابروی تو طاق است که پیوسته هلالست
شمارهٔ ۹۸ — گل بستان خرد لفظ دلارای منست
شمارهٔ ۹۹ — زلف لیلی‌صفتت دام دل مجنون است
شمارهٔ ۱۰۱ — هیچ می دانی چرا اشکم ز چشم افتاده است
شمارهٔ ۱۰۰ — دیشب درآمد از درم آن ماه چهره مست
شمارهٔ ۱۰۳ — میانش موئی و شیرین دهان هیچ
شمارهٔ ۱۰۲ — کار ما بی قد زیبات نمی آید راست
شمارهٔ ۱۰۴ — حیات‌بخش بُود باده خاصه وقت صبوح
شمارهٔ ۱۰۵ — بنوش لعل مذاب از زمرّدین اقداح
شمارهٔ ۱۱۰ — نقش رویت بچه رو از دل پر خون برود
شمارهٔ ۱۰۷ — هر کرا یار یار می افتد
شمارهٔ ۱۰۶ — سپیده دم که صبا دامن سمن بدرد
شمارهٔ ۱۰۸ — چه کسانند که در قصد دل ریش کسانند
شمارهٔ ۱۱۲ — ز چشم مست تو آنها که آگهی دارند
شمارهٔ ۱۰۹ — کسی کو دل بر جانان ندارد
شمارهٔ ۱۱۱ — ماه من مشک سیه در دامن گل می کند
شمارهٔ ۱۱۶ — کاروان ختنی مشک ختا می آرد
شمارهٔ ۱۱۸ — گویی بت من چون ز شبستان بدر آید
شمارهٔ ۱۱۷ — دوش کز طوفان اشکم آب دریا رفته بود
شمارهٔ ۱۲۰ — ترک من گوئی که بازش خاطر نخجیر بود
شمارهٔ ۱۱۹ — صوفی اگرش باده ی صافی نچشانند
شمارهٔ ۱۱۳ — ما بر کنار و با تو کمر در میان بماند
شمارهٔ ۱۱۴ — ماه من دوش سر از جیب ملاحت برکرد
شمارهٔ ۱۱۵ — یارب این هدهد میمون ز کجا می آید
شمارهٔ ۱۲۶ — مردان این قدم را باید که سر نباشد
شمارهٔ ۱۲۱ — کسی که پشت بر آن روی چون نگار کند
شمارهٔ ۱۲۳ — یاد باد آنکو مرا هرگز نگوید یاد باد
شمارهٔ ۱۲۲ — صبح چون گلشن جمال تو دید
شمارهٔ ۱۲۸ — باش تا روی تو خورشید جهانتاب شود
شمارهٔ ۱۲۵ — وفات به بُود آنرا که در وفای تو نبود
شمارهٔ ۱۲۷ — دوش چون در شکن طرّه ی شب چین دادند
شمارهٔ ۱۲۴ — یارش نتوان گفت که از یار بنالد
شمارهٔ ۱۳۶ — دلا سود عالم زیانی نیرزد
شمارهٔ ۱۳۵ — سرّیست مرا با تو که اغیار نداند
شمارهٔ ۱۲۹ — آنزمان کز من دلسوخته آثار نبود
شمارهٔ ۱۳۱ — چون ترک من سپاه حبش برختن زند
شمارهٔ ۱۳۴ — در آن مجلس که جام عشق نوشتند
شمارهٔ ۱۳۰ — زهی لعل تو درّ درج منضود
شمارهٔ ۱۳۳ — پری رخان که به رخ رشک لعبت چینند
شمارهٔ ۱۳۲ — خدنگ غمزه ی جادو چو در کمان آرد
شمارهٔ ۱۳۹ — جز ناله کسی مونس و دمساز نیاید
شمارهٔ ۱۴۳ — انکو بشکر ریزی شور از شکر انگیزد
شمارهٔ ۱۳۸ — خسرو انجم بگه بام برآمد
شمارهٔ ۱۴۲ — از باد صبا در سر زلفش چو خم افتد
شمارهٔ ۱۴۰ — سنبلش غارت ایمان نکند چون نکند
شمارهٔ ۱۴۱ — جان وطن بر در جانان چه کند گر نکند
شمارهٔ ۱۳۷ — لب چو بگشود ز تنگ شکرم یاد آمد
شمارهٔ ۱۴۴ — شبی با یار در خلوت مرا عیشی نهانی بود
شمارهٔ ۱۴۶ — ترکم از غمزه چو ناوک بکمان درفکند
شمارهٔ ۱۴۷ — خورشید را ز مشک زره پوش کرده اند
شمارهٔ ۱۴۹ — چو مطربان سحر آهنگ زیر و بام کنند
شمارهٔ ۱۴۸ — آن پریچهره که جور و ستم آئین دارد
شمارهٔ ۱۵۰ — آخر از سوز دل شبهای من یاد آورید
شمارهٔ ۱۵۱ — بلبل دلشده از گل به چه رو باز آید
شمارهٔ ۱۵۲ — دل مجروح مرا آگهی از جان دادند
شمارهٔ ۱۴۵ — شام خون آشام گیسو را اگر چین کرده اند
شمارهٔ ۱۵۷ — مرا وقتی نگاری خرگهی بود
شمارهٔ ۱۵۶ — دل من زحمت جان برنتابد
شمارهٔ ۱۵۵ — اگر دو چشم تو مست مدام خواهد بود
شمارهٔ ۱۵۴ — عجب دارم گر او حالم نداند
شمارهٔ ۱۵۳ — بمهر روی تو در آفتاب نتوان دید
شمارهٔ ۱۵۸ — دیگرانرا عیش و شادی گرچه در صحرا بود
شمارهٔ ۱۶۰ — این چه نامه ست که از کشور یار آوردند
شمارهٔ ۱۵۹ — دلم دیده از دوستان برنگیرد
شمارهٔ ۱۶۱ — وهم بسی رفت و مکانش ندید
شمارهٔ ۱۶۲ — مهره ی مهر چو از حقّه مینا بنمود
شمارهٔ ۱۶۴ — چون صبا نکهت آن زلف پریشان آرد
شمارهٔ ۱۶۵ — چون برقع شبرنگ ز عارض بگشاید
شمارهٔ ۱۶۶ — عجب از قافله دارم که بدر می نشود
شمارهٔ ۱۶۳ — ماه فرو رفت و آفتاب برآمد
شمارهٔ ۱۶۷ — این دلبران که پرده به رخ درکشیده‌اند
شمارهٔ ۱۶۸ — توئی که لعل تو دست از عقیق کانی بُرد
شمارهٔ ۱۷۰ — شکر تنگ تو تنگ شکر آمد
شمارهٔ ۱۷۵ — گر مرا بخت درین واقعه یاور نشود
شمارهٔ ۱۷۶ — چون طرّه عنبر شکنش در شکن افتد
شمارهٔ ۱۷۴ — اندم که نه شمع و نه لگن بود
شمارهٔ ۱۶۹ — مرا ای بخت یاری کن چو یار از دست بیرون شد
شمارهٔ ۱۷۳ — گل اندامی که گلگون می دواند
شمارهٔ ۱۷۱ — وقت صبوح آنزمان که ماه بر آمد
شمارهٔ ۱۷۲ — مه را اگر از مشک زره پوش توان کرد
شمارهٔ ۱۸۰ — عید آمد و آن ماه دلافروز نیامد
شمارهٔ ۱۸۲ — جان توجه بروی مهوش کرد
شمارهٔ ۱۷۸ — من خاک آن بادم که او بوی دلارام آورد
شمارهٔ ۱۷۹ — چون خطّ تو گرد رخ گلرنگ بگیرد
شمارهٔ ۱۸۱ — کسی را از تو کامی بر نیاید
شمارهٔ ۱۷۷ — ماجرائی که دل سوخته می پوشاند
شمارهٔ ۱۸۴ — باز عزم شراب خواهم کرد
شمارهٔ ۱۸۳ — سوی دیرم نگذارند که غیرم دانند
شمارهٔ ۱۸۸ — چون سنبل تو سلسله بر ارغوان نهاد
شمارهٔ ۱۸۹ — پیغام بلبلان به گلستان که می‌برد
شمارهٔ ۱۹۲ — سبزه پیرامن سرچشمهٔ نوشش نگرید
شمارهٔ ۱۹۱ — خیمه ی نوروز بر صحرا زدند
شمارهٔ ۱۸۵ — چون سایبان آفتاب از مشک تاتاری کند
شمارهٔ ۱۹۰ — چه بادست اینکه می آید که بوی یار ما دارد
شمارهٔ ۱۸۷ — دوش چون موکب سلطان خیالش برسید
شمارهٔ ۱۸۶ — گل نهالی ببوستان آورد
شمارهٔ ۱۹۴ — ز حال بی خبرانت خبر نمی باشد
شمارهٔ ۱۹۵ — ای نغمه ی خوشت دم داود را شعار
شمارهٔ ۱۹۶ — دامن خرگه برافکن ای بت کشمیر
شمارهٔ ۱۹۷ — ماه یا جنتست یا رخسار
شمارهٔ ۱۹۳ — بر سر کوی تو اندیشه ی جان نتوان کرد
شمارهٔ ۲۰۰ — برافکن سایبان ظلمت از نور
شمارهٔ ۱۹۹ — بیار باده که شب ظلمتست و شاهد نور
شمارهٔ ۱۹۸ — با عقیق لب او لعل بدخشان کم گیر
شمارهٔ ۲۰۳ — شمسه ی چین را طلوع از طرف بغتاقش نگر
شمارهٔ ۲۰۴ — ما را ز پرده ی تو دل از پرده شد بدر
شمارهٔ ۲۰۵ — منم ز مهر رخت روی کرده در دیوار
شمارهٔ ۲۰۶ — بیدلی گر دل ز دلبر بر نگیرد گو مگیر
شمارهٔ ۲۰۱ — حبّذا پای گل و صبحدم و فصل بهار
شمارهٔ ۲۰۲ — دوری از ما مکن ای چشم بد از روی تو دور
شمارهٔ ۲۰۸ — طرّه بفشان و مرا بیش پریشان مگذار
شمارهٔ ۲۰۷ — ایا صبا گرت افتد بکوی دوست گذار
شمارهٔ ۲۱۰ — ای خوشا وصل یار و فصل بهار
شمارهٔ ۲۱۶ — در جهان قصّه حسن تو نشد فاش هنوز
شمارهٔ ۲۱۱ — خادمه ی عود سوز مطربه ی عود ساز
شمارهٔ ۲۱۲ — ای شده بر مه ز شبه مُهره ساز
شمارهٔ ۲۱۳ — روز عیش و طرب و عید صیامست امروز
شمارهٔ ۲۱۵ — ای دل ار صحبت جانان طلبی جان درباز
شمارهٔ ۲۱۴ — بگشا بشکر خنده لب لعل شکرریز
شمارهٔ ۲۰۹ — مائیم و عشق و کنج خرابات و روی یار
شمارهٔ ۲۲۲ — سخنی گفتم و صد قول خطا کردم گوش
شمارهٔ ۲۲۳ — مستم زدو چشم نیمه مستش
شمارهٔ ۲۲۴ — گرچه تنگ است دلم چون دهن خندانش
شمارهٔ ۲۱۷ — ز لعل عیسویان قصّه مسیحا پرس
شمارهٔ ۲۱۸ — دگر وجود ندارد لطیفه ئی ز دهانش
شمارهٔ ۲۱۹ — ای شبت غالیه آسا و مهت غالیه پوش
شمارهٔ ۲۲۱ — ای شب زلفت غالیه‌سا وی مه رویت غالیه‌پوش
شمارهٔ ۲۲۰ — یار ما را گر غمی از یار نبود گو مباش
شمارهٔ ۲۲۷ — مبرید نام عنبر بر زلف چون کمندش
شمارهٔ ۲۲۸ — الوداع ای دلبر نامهربان بدرود باش
شمارهٔ ۲۲۵ — کارم از بی سیمی ار چون زر نباشد گو مباش
شمارهٔ ۲۲۹ — بیرون ز کمر هیچ ندیدم ز میانش
شمارهٔ ۲۲۶ — ترک خنجرکش لشکر شکن ترلک پوش
شمارهٔ ۲۳۲ — زهی مستی من ز بادام مستش
شمارهٔ ۲۳۱ — چو جام لعل تو نوشم کجا بماند هوش
شمارهٔ ۲۳۰ — رقیب اگر بجفا باز دارم ز درش
شمارهٔ ۲۳۴ — حسد از هیچ ندارم مگر از پیرهنش
شمارهٔ ۲۳۳ — آنک جز نام نیابند نشان از دهنش
شمارهٔ ۲۳۶ — آن ماه بین که فتنه شود مهر انورش
شمارهٔ ۲۳۵ — سرو را پای بگل می رود از رفتارش
شمارهٔ ۲۳۸ — ای حلقه زده افعی مشکین تو بر دوش
شمارهٔ ۲۳۷ — گلزار جنتست رخ حور پیکرش
شمارهٔ ۲۳۹ — ای دو چشم خوش پُر خواب تو در خوابی خوش
شمارهٔ ۲۴۰ — به بزمگاه صبوحی کنون به مجلس خاص
شمارهٔ ۲۴۲ — طفل بود در نظر پیر عشق
شمارهٔ ۲۴۴ — چو حرفی بخوانی ز طومار عشق
شمارهٔ ۲۴۷ — دیدم از دور بُتی کاکلکش مشکینک
شمارهٔ ۲۴۵ — باز بر افراختیم رایت سلطان عشق
شمارهٔ ۲۴۳ — ای برده عارضت بلطافت ز مه سبق
شمارهٔ ۲۴۶ — سِری بالعِیس أصحابی وَلی فی العیس مَعشوق
شمارهٔ ۲۴۸ — نکهت روضه ی خلدست که می بیزد مشک
شمارهٔ ۲۴۱ — بده آن راح روان بخش که در مجلس خاص
شمارهٔ ۲۵۴ — چو هیچگونه ندارم بحضرت تو مجال
شمارهٔ ۲۴۹ — وه چه شیرینست لعل اندرو پنهان نمک
شمارهٔ ۲۵۵ — ای ماه تو مهر انور دل
شمارهٔ ۲۵۲ — ای دل من بسته در آن زنجیر سمن سا دل
شمارهٔ ۲۵۱ — زهی زلفت شکسته نرخ سنبل
شمارهٔ ۲۵۶ — زهی ز باده ی لعلت در آتش آب زلال
شمارهٔ ۲۵۰ — ای روان از شکّر تنگ تو شکّر تنگ تنگ
شمارهٔ ۲۵۳ — رحمتی گر نکند بر دلم آن سنگین دل
شمارهٔ ۲۶۱ — گر می کشندم ور می کشندم
شمارهٔ ۲۶۲ — بزن بنوک خدنگم که پیش دست تو میرم
شمارهٔ ۲۶۳ — روزی بسر کوی خرابات رسیدم
شمارهٔ ۲۶۴ — ما بنظّاره ی رویت بجهان آمده ایم
شمارهٔ ۲۶۰ — ای سواد خط تو شرح مصابیح جمال
شمارهٔ ۲۵۷ — ای غم عشق تو آتش زده در خرمن دل
شمارهٔ ۲۵۸ — گشت معلوم کنون قیمت ایام وصال
شمارهٔ ۲۵۹ — دلم ربودی و رفتی ولی نمی روی از دل
شمارهٔ ۲۶۹ — ما مست می لعل روان پرور یاریم
شمارهٔ ۲۷۲ — شمع بنشت زباد سحری خیز ندیم
شمارهٔ ۲۶۸ — ای روی تو چشمه ی خور چشم
شمارهٔ ۲۶۵ — گر من خمار خود ز لب یار بشکنم
شمارهٔ ۲۷۱ — ما سر بنهادیم و بسامان نرسیدیم
شمارهٔ ۲۷۰ — چو چشم مست تو می پرستم
شمارهٔ ۲۶۷ — خوشا به مجلس شوریدگان درد آشام
شمارهٔ ۲۶۶ — ما حاصل از جهان غم دلبر گرفته ایم
شمارهٔ ۲۷۷ — بدانک بوی تو آورد صبحدم بادم
شمارهٔ ۲۷۹ — ما نوای خویش را در بینوائی یافتیم
شمارهٔ ۲۸۰ — نکنم حدیث شکّر چو لبت گزیدم
شمارهٔ ۲۷۳ — نشان روی تو جستم به هر کجا که رسیدم
شمارهٔ ۲۷۶ — می درم جامه و از مدعیان می پوشم
شمارهٔ ۲۷۵ — از عمر چو این یک دو نفس بیش نداریم
شمارهٔ ۲۷۴ — رخشنده تر از مهر رخش ماه ندیدم
شمارهٔ ۲۷۸ — وقتست کز ورای سراپرده ی عدم
شمارهٔ ۲۸۸ — ای مِی لعل تو کام رندان
شمارهٔ ۲۸۴ — خیزید ای میخوارگان تا خیمه بر گردون زنیم
شمارهٔ ۲۸۳ — با روی چون گلنارش از برگ سمن باز آمدم
شمارهٔ ۲۸۲ — رند و دردی کش و مستم چه توان کرد چو مستم
شمارهٔ ۲۸۵ — خرّم آن روز که از خطّهٔ کرمان بروم
شمارهٔ ۲۸۶ — ای نسیم سحری بوی بهارم برسان
شمارهٔ ۲۸۷ — ای رخت شمع بُت پرستان شمع برون بر از شبستان
شمارهٔ ۲۸۱ — من آن مرغ همایونم که باز چتر سلطانم
شمارهٔ ۲۹۱ — دلا از جان زبان درکش که جانان
شمارهٔ ۲۹۴ — ای سر زلف تو لیلی و جهانی مجنون
شمارهٔ ۲۹۲ — چو چشم خفته بگشودی ببستی خواب بیداران
شمارهٔ ۲۹۶ — آن لب شیرین همچون جان شیرین
شمارهٔ ۲۹۵ — بر اشکم کهربا آبیست روشن
شمارهٔ ۲۸۹ — جان بده یا دگر اندیشه ی جانانه مکن
شمارهٔ ۲۹۳ — زهی روی تو صبح شب نشینان
شمارهٔ ۲۹۰ — چه خوش باشد میان لاله زاران
شمارهٔ ۲۹۷ — نرگس مستت فتنه ی مستان
شمارهٔ ۲۹۸ — ای بت یاقوت لب وی مه نامهربان
شمارهٔ ۳۰۲ — ببوستان می گل بوی لاله گون مستان
شمارهٔ ۲۹۹ — ای لب و گفتار تو کام دل و قوت جان
شمارهٔ ۳۰۰ — ای چشم می پرستت آشوب چشم بندان
شمارهٔ ۳۰۳ — در تابم از دو هندوی آتش پرستشان
شمارهٔ ۳۰۱ — ای رخ تو قبله ی خورشید پرستان
شمارهٔ ۳۰۴ — مرا ز هجر تو امّید زندگانی کو
شمارهٔ ۳۱۰ — ای ملک دلم خراب کرده
شمارهٔ ۳۰۹ — بساز چاره ی این دردمند بیچاره
شمارهٔ ۳۱۱ — زهی ربوده خیال تو خوابم از دیده
شمارهٔ ۳۰۵ — آب آتش می رود زان لعل آتش فام او
شمارهٔ ۳۰۷ — صبحست ساقیا می چون آفتاب کو
شمارهٔ ۳۰۶ — خوشا کشته بر طرف میدان او
شمارهٔ ۳۰۸ — ای طبیب دل ریش از سر بیمار مرو
شمارهٔ ۳۱۲ — ای روانم بلب لعل تو آورده پناه
شمارهٔ ۳۱۷ — این چه بویست ای صبا از مرغزار آورده ئی
شمارهٔ ۳۱۶ — ای از گل رخسار تو خون در دل لاله
شمارهٔ ۳۱۵ — برآمد ما هم از میدان سواره
شمارهٔ ۳۱۴ — قدحی ده، ای بر آتش تتقی ز آب بسته
شمارهٔ ۳۲۰ — گِرد ماه از مشک چنبر کرده ئی
شمارهٔ ۳۱۸ — از مشک سوده دام بر آتش نهاده ئی
شمارهٔ ۳۱۹ — من کیم زاری نزار افتاده ئی
شمارهٔ ۳۱۳ — ای خوشه چین سنبل پرچینت سنبله
شمارهٔ ۳۲۲ — اگر تو عشق نبازی بعمر خویش چه نازی
شمارهٔ ۳۲۶ — شبست و خلوت و مهتاب و ساغر ای بت ساقی
شمارهٔ ۳۲۱ — گرفتمت که بگیرم عنان مرکب تازی
شمارهٔ ۳۲۵ — چون نئی سرگشتهٔ چوگان چو گوی
شمارهٔ ۳۲۳ — دلا تا طلعت سلمی نیابی
شمارهٔ ۳۲۴ — ای سر زلف ترا پیشه سمن فرسائی
شمارهٔ ۳۲۷ — گر آن مه در نظر بودی چه بودی؟
شمارهٔ ۳۲۸ — ای میان تو چو یک موی و دهان یکسر موی
شمارهٔ ۳۳۰ — ای دلم ز زلف سیهت زنّاری
شمارهٔ ۳۳۳ — ای آفتاب رویت در اوج دلفروزی
شمارهٔ ۳۲۹ — خرامنده سروی به رخ گلستانی
شمارهٔ ۳۳۴ — گهم رانی و گه دشنام خوانی
شمارهٔ ۳۳۵ — باده ی گلگون مرا و طلعت سلمی
شمارهٔ ۳۳۲ — بخوبی چون یار من نباشد یاری
شمارهٔ ۳۳۱ — تو آن ماه زهره جبینی و آن سرو لاله عذاری
شمارهٔ ۳۳۶ — برخیز که بنشیند فریاد ز هر سویی
شمارهٔ ۳۴۰ — ای لاله‌زار آتش روی تو، آبروی
شمارهٔ ۳۴۱ — چون پیکر مطبوعت در معنی زیبائی
شمارهٔ ۳۴۲ — خودپرستی مکن ار زان که خدا می‌طلبی
شمارهٔ ۳۴۳ — ای که بر دیدهٔ صاحب‌نظران می گذری
شمارهٔ ۳۴۴ — مهست یا رخ آن آفتاب مهرافزای
شمارهٔ ۳۳۸ — گر تو شیرین شکر لب به شکر خنده درآیی
شمارهٔ ۳۳۷ — دلکم برد به غارت ز برم دلبرکی
شمارهٔ ۳۳۹ — ای آینه قدرت بیچون الهی
شمارهٔ ۳۴۶ — ترک صورت کن اگر عالم معنی طلبی
شمارهٔ ۳۴۷ — حریفان مست و مدهوشند و شادروان خراب از می
شمارهٔ ۳۴۹ — مگر بدیده مجنون نظر کنی ورنی
شمارهٔ ۳۵۰ — ای سبزه دمانیده بگرد قمر از موی
شمارهٔ ۳۴۸ — گر آفتاب نباشد تو ماه چهره تمامی
شمارهٔ ۳۵۱ — ای ترک پریچهره بدین سلسله موئی
شمارهٔ ۳۴۵ — چگونه سرو روان گویمت که عین روانی
شمارهٔ ۳۵۲ — گر به فریب می‌کشی ور به عتاب می‌کشی
شمارهٔ ۳۶۰ — چون نیست ما را با او وصالی
شمارهٔ ۳۵۵ — از برای دلم ای مطربه ی پرده سرای
شمارهٔ ۳۵۶ — ای مقیمان درت را عالمی در هر دمی
شمارهٔ ۳۵۳ — گفتا تو از کجایی کآشفته می‌نمایی
شمارهٔ ۳۵۷ — در دلم بود کزین پس ندهم دل به کسی
شمارهٔ ۳۵۹ — ز تو با تو راز گویم به زبان بی‌زبانی
شمارهٔ ۳۵۴ — پرده ابر سیاه از مه تابان بگشای
شمارهٔ ۳۵۸ — ز زلف و روی تو خواهم شبی و مهتابی
شمارهٔ ۳۶۵ — روی تو گر بدیدمی جان بتو برفشاندمی
شمارهٔ ۳۶۲ — ای رفته پیش چشمه ی نوش تو آب می
شمارهٔ ۳۶۴ — چه خوش باشد دمی با دوستداری
شمارهٔ ۳۶۳ — ای شمع چگل دوش در ایوان که بودی
شمارهٔ ۳۶۸ — أرّوض الخُلدام مغنی الغوانی
شمارهٔ ۳۶۶ — یا باری البرایا یا ذاری الّذراری
شمارهٔ ۳۶۱ — شاید آن زلف شکن برشکن ار می‌شکنی
شمارهٔ ۳۶۷ — سقی الله ایام وصل الغوانی
شمارهٔ ۳۷۰ — طوبی لک ای پیک صبا خرّم رسیدی مرحبا
شمارهٔ ۳۶۹ — یا حادی النیاق قد ذُبتَ فی الفراق