نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱ - کتب الی الشهریار السعید عزالدین کردانشاه الهرموزی خواجوی کرمانی

خواجوی کرمانی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

شاها سزد که در شکرستان مدح تو

طوطی طبع من شکند هر زمان شکر

از خوان بخشش تو گرم بهره نیست هست

دایم ز شکر عاطفتم در دهان شکر

ز انعام شه که در حق این بنده کرده بود

گفتند هست در بنه ی کاروان شکر

صد کاروان فزون شکر آورد و بنده را

هرگز خبر نشد که چه شد حال آن شکر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از شکر و شیرینی مدح شاه سخن می‌گوید و بیان می‌کند که کلامش همچون طوطی در شکرستان، از محبت و بخشش شاه پر از شکر است. او اشاره می‌کند که باوجود بخشش‌های شاه، هرگز از حال آن شکر اطلاعی ندارد و به طرز زنده‌ای نشان می‌دهد که عشق و محبتش نسبت به شاه همواره پایدار و درخشان است.