شمارهٔ ۲ - کتب الی المرتضی الاعظم تاج الدولة و الدین الکاشی لتعویق جایزة خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به نارضایتی و درد ناشی از نامرادی و بی‌توجهی محبوب اشاره می‌کند. او از حسادت آسمان و بی‌خوابیش، و از اینکه دل مجروحش تنها با خون التیام نمی‌گیرد، سخن می‌گوید. شاعر نمی‌تواند از محبت و نعمت محبوب چیزی به دست آورد و در تلاش است تا به وصال او برسد، اما همه تلاش‌ها و امیدهایش بی‌نتیجه است. او از درد و رنجی که در عشق متحمل شده، شکایت می‌کند و می‌گوید حتی در موقع نیاز و جستجوی آرامش، هیچ کمکی از محبوبش نمی‌بیند. در نهایت، تأکید می‌کند که حقیقت را بیان می‌کند، اما از محبوب هنوز جوابی نشنیده است.