شمارهٔ ۲۲ - فی الشکایة من بعضی الارذال خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زبان فارسی روایتگر احساسات عمیق شاعر است. او از ناامیدی و قضاوت نادرست درباره خود سخن می‌گوید. شاعر به سکه‌ای بی‌ارزش تشبیه می‌شود که به خاطر نداشتن زیبایی و ارزش در دنیای اطرافش مورد تحقیر قرار می‌گیرد. هم‌چنین، از شادی و شوقی که در مقابل درگاه یک نعمت بزرگ (ممکن است به خدا یا حقیقتی والا اشاره داشته باشد) ابراز می‌کند، سخن می‌گوید. در کل، شعر بیانگر تضاد میان ارزش درونی و قضاوت‌های سطحی جامعه است.