شمارهٔ ۲۵ - فی الاستیهاب خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی به تفاخر و خودبزرگ‌بینی انسانی اشاره دارد. شاعر از مقام و فخر موجودات می‌گوید که در برابر عظمت آفرینش، این مقام‌ها بی‌ارزش هستند. همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که ارزش‌های واقعی نه از طلا و نقره، بلکه از چیزهای درونی و باطنی ناشی می‌شوند. در نهایت، اشاره به این دارد که اگرچه ممکن است دارایی‌های مادی قابل دسترسی باشند، اما ارزش واقعی در درون انسان‌ها نهفته است.