شمارهٔ ۲۶ - فی الاستفتا خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عظمت و نور سپهر معالی (آسمان بلند) صحبت می‌کند که همچون چراغی برای گوشه‌نشینان و گمشدگان دنیای روی زمین است. شاعر به توصیف نوری که این سپهر به دنیا می‌بخشد پرداخته و در عین حال اشاره می‌کند به نیر اعظم که حکمرانی بر هفت آسمان دارد. در این متن، به زیبایی و قدرت سپهر نوردی نیز اشاره شده که مانند یک قایق زیبا در دریای چرخش آسمان است. شاعر از خداوند درخواست می‌کند تا به او لطف کند و این دو ستاره درخشان را که یکی مانند نقره و دیگری مانند طلاست، برایش روشن‌تر کند.