شمارهٔ ۵ - و له ایضاً خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ستایش و تمجید از فضایل و نعمت‌های یک شخصیت بزرگ می‌پردازد. او به زیبایی‌های طبیعت و قدرت و حلم این شخصیت اشاره می‌کند و آن را بالاتر از آسمان‌ها و ستارگان می‌داند. شاعر زوال انسان‌ها را در مقایسه با مقام و منزلت این شخصیت نشان می‌دهد و به فضل و تأثیر او در عالم اشاره می‌کند. در نهایت، او از این شخصیت می‌خواهد که در مسیر فضل و کمال راهنمایی کند تا دیگران نیز به موفقیت و کمال برسند.