شمارهٔ ۷ - فی صِفة صَفة الملک الاعظم ابراهیم الابرقوهی خواجوی کرمانی
خواجوی کرمانی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای صفّه کز صفاز خورنق نمونه ئیست
گوئی که جفت طاق سپهر معظّمست
چون هست با نیش ابراهیم ازان قبل
مانند کعبه قبله ی اولاد آدمست
پیوسته قطب دولت و دین را قرار باد
بر صدر او که نقطه ی پرگار عالمست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به وصف و ستایش صفه‌ای می‌پردازد که نشانه‌ای از زیبایی و عظمت است. شاعر این مکان را همچون نقطه‌ای محوری می‌داند که به‌عنوان قبله و مرکز توجه انسان‌ها قرار دارد. همچنین بر اهمیت این مکان در دین و دولت تأکید می‌کند و آن را نماد ثبات و محور عالم توصیف می‌کند.